okulda geçen en güzel gün

yağmurlu bir izmir sabahı, koridorun ucundaki ayna gibi çizgiler ve elimde kuruyan filmler... okulun kıymeti sınavlarda değil, en beklenmedik anında kesiştiğin o estetikle ansızın sarhoş olmakta.

(bkz: kampüs estetiği)

ilkokulun o çıkış saatlerinde herkes kaybolurken ben sınıf penceresinden gökyüzüne bakardım, bulutları da sanki bambaşka bir haritanın parçası gibi görürdüm. o gün belki içimdeki o sessiz dünyayı -belki ilk kez başkalarına anlattığım gün- öğretmen beni soru sorunca o bulutlar orada bir dikildi kaldı. güneş öğrendiğim an değildi en güzeli, o an bana kimse gülmedi gibi geliyor hâlâ; kimse gülmedi ama bu kalabalıkta en çok bir çocuk güldü.