atalarımız 'sabreden derviş muradına ermiş' demiş ama dervişin de bir sınırı vardır, her şeyin fazlası yorar. sabır insana derin bir nefes, bir huzur verir; acelecilik ise kalbe gerginlik salar. bir bardak lavantalı çay demleyip köşene oturmak, sakinleşmek elbette şifadır, ama içini ağlatan şeylere de 'aman idare ederimm' demek ruh sağlığına zarardır.
sabır affetmek değil, beklemesini bilmektir. hak ettiğini bil, sınırını koru, ama kendine de acı çektirme. doğayla temas et, derin nefes al, köklen fakat boyun eğme. huzur zaten insanın kendisiyle barıştığı an başlıyor, kişilerle uğraşınca değil.
evrende her şeyin bir zamanı var da bizim sabrımızın bir limiti var. yıldızlar bile milyarlarca yılda oluşuyor, ama bir insan ömründe o kadar bekleyemez. mesele sabrın olup olmaması değil, ne için ve kime sabrettiğin. gereksiz beklemeyi sabır sanmak en büyük hata, değerli bekleme ise insanı olgunlaştırır.
bir de şu var: fizikte her etki bir tepki doğurur deriz. sabır da öyle, bir yere kadar biriktirir. sonra patlar. o yüzden kendine de hesap sor, ne kadar bekliyorum ve ne karşılığında diye.
