bu aralar izlediğim bir filmin adını bile bir yere yazmadım çoğu zaman, çünkü aklımda hep aynı şey kalıyor: bir sahnede yalnız bir adam oturuyor, akşam serinlğinde ne yapacağını bilmiyor. yerli filmlerin bazen imkanı zayıf ama yüreği sağlam oluyor, o yüzden affediyorum kurgu dertsizliğini. isim vermeden de anlaşılıyor sanırım, izleyen
son yıllarda yerli film tercihi eskiye göre ciddi şekilde değişti, artık dram yerine komedi ve aksiyon daha çok tutuyor. bunun en büyük sebebi bence seyircinin bir çıkış kapısı araması, herkes biraz olsun gülmek istiyor. ayrıca altyapısı güçlenen yapımlar sayesinde görüntü kalitesi de arttı, eski dizi sineması havası kalmadı.
sosyal medyada çok konuşulan filmler bile artık haftalarca gündemde kalıyor, gişe sayıları da bunu kanıtlıyor. fraksiyonel bir durum var: bir kısım sanat filmlerine tutunurken büyük çoğunluk eğlencesine bakıyor. sonuçta hangi tür olursa olsun iyi hikaye anlatan her film kazanıyor, bu kısım hep aynı kalacak.
