sosyal fobiyi yenip ortamların aranılan yüzü olmak

eskiden bakkaldan ekmek isterken sesi titreyen o kızı tarihe gömüp yerine girdiği her ortamda beş dakikada kanka olan bir canavar yarattım. valla özgüven patlamasından yakında kendi talk show programımı sunmaya başlayacağım, o derece aştım bu işleri kızlar.

kızlar ben bunu yendim ama sırf kuaförde saçı yanınca susmak huyumdan vazgeçebilmek için servet döktüm psikologlara. o kadar uğraştık, şimdi de her şeye car car cevap veriyorum diye mahalle yanarken saçını tarayan kadın muamelesi görüyorum iyi mi. ortamız yok resmen, ya silik bir hayaletiz ya da kaosun ta kendisi.

(bkz: sosyal fobiyi yenince gelen pişmanlık hissi)

kızlar valla ben bu illeti sırf o çocukla konuşabilmek için yendim ama manita tam bir sığır çıktı o ayrı konu. yıllarca ay rezil olurum diye markete bile gidemezken, şimdi sağda solda başkası adına utanmak hobim oldu. bütün olay o ilk adımı atıp rezil olma ihtimalini kucaklamakta bitiyor, gerisi zaten çorap söküğü.