toplantıda regl sancısını belli etmeme mücadelesi

hayatımızın en büyük oyunculuk performansı kesinlikle budur. içeride rahmimiz kendi kendini imha ederken, sunum sırasında müdüre "q3 hedeflerini revize edebiliriz" falan diyoruz.

bir de o sandalyeden kalkma anı var ki oscarlık gerilim filmi çekilir. acaba eteğime geçti mi korkusuyla arkayı kontrol ederek odadan çıkarken sergilediğimiz o asil ama panik dolu yürüyüşü hiçbir erkek anlayamaz.

karnımda halay çeken kramplar yetmiyormuş gibi bir de sunum yapan o bayık sesli adama sürekli gülümsemek zorunda kalmak resmen insan haklarına aykırı. masanın altında cenin pozisyonu almamak için direnirken soğuk terler dökmek ve sadece sessizce kıvranarak ölümü beklemek tam olarak böyle iğrenç bir his.

Malesef bunu yaşadım ve inanılmaz acı çektiğimi hatırlıyorum. Bir de hava çok basıktı içerisi havasızdı kabus gibiydi Allahım bir daha göstermesin.