yalnızlık hissini yenmek

akşam çocuklar uyuyunca evdeki sessizlik ağırlaşıyor, ben de kendimi o sessizliğin bir parçası gibi hissediyorum ama kısa süre sonra bunun da bir döngü olduğunu fark ettim. küçük bir kahve molası, birkaç mesaj atmak için sevdiğim insanlara zaman ayırmak işe yarıyor; kendini boşlukta hissettiğin an telefona sarılmak yerine kendine bir kahve yapıp pencere önünde oturmayı deneyin. yalnız hissetmekle yalnız olmak biraz farklı şeyler, o stresi bankadaki yoğun kasadan çıkan sayı gibi aşırı ciddiye alma bre elâm.

yalnızlık hissi öyle üzerine gidilince kaçan bir şey değil; daha çok, kendisiyle baş başa kalmayı öğrenince bir yerden sonra o dayanılmaz ağırlık hafifliyor. bazen bir keman taksimi bir hüznü alıp götürür ya, insan da bir gün aynı şekilde o duyguyla sarılıp onu dönüştürmeyi öğreniyor. sonra anlıyorsunuz ki kendinizle olmak, tam anlamıyla bir boşluk da değil aslında; kaçırdığınız pek çok sesi o sessizlikte duyuyorsunuz.