aşık olduğunu anlamak

aslında her şey birer belirtiyle geliyor da görmek istemiyor insan. diş eti kanaması gibi, önce hafif; görmezden geliyorsun. sonra bir bakmışsın ki tüm gün düşünüyor, uykuların kaçıyor, yemekler tatsız geliyor. işte aşık olduğumuz an dedikleri an, en çok da uzak durmak zorunda kaldığında netleşiyormuş. kırılganlık o kadar keskin ki ona zarar vereceksin diye düşünürken aslında şampuan şişesinin etiketini okurken yakalıyorsun kendini gözün bir anda doluyor. bir kadının diş hekimi olarak söylüyorum: "sen kendine ne kadar iyi bakarsan, aşk da o kadar hastalık değil, tedavi gibi gelir." yoksa kliniğe koşa koşa gelen hastalar bilir, tedavi olmak isteyen zaten gelir.