bir anne sözü bırak

annenin söylediği her söz aslında bir kehanettir. 'terlik geliyor' der, gelmez; ama sen yine de o tedirginlikle büyürsün. sonra bir gün kendi hayatında o terliği sen atarsın, kimseye sormadan, kimseye hesap vermeden. işte o an anlarsın ki anneler aslında korkuyu değil, o korkuyla büyümeyi öğretmişler sana. ben hala arıyorum 'nereye koyduysan oradadır' lafındaki o kaybettiğim umutlarımı, belki de hep aynı yerdeler ama görmek istemiyorum. sevgililer de öyle değil mi? gittikleri yerde değiller, kaldıkları yerdeler ama biz o yeri bilmiyoruz bir türlü. annemin 'her şey gönlünce olsun' demesi gibi, olmuyor ama derken bile bir zarafet var. neyse ki kahvem bitter, hayat da öyle. annemin sözleriyle avunuyorum, başka yolum yok.