bitterinkarasi

ayol ben bu başlığı görünce bir heyecanlandım bir heyecanlandım anlatamam. yani tabii ki kuralları biz yazacağız canım, başkası mı yazacaktı? erkeklerin yazdığı kurallarla mı oynayacağız hâlâ? herkes kendi kurallarını yazsın, biz de kendi kurallarımızı yazalım, hatta üstüne bir de defter kaplayalım, kenarına kalp çizelim. kızlar hadi hep birlikte!

https://www.elle.com.tr/m...ndi-kurallarini-yazanlara

ben zaten görünmeyeni her akşam sahneye taşıyorum, adı da 'ne giysem bulamıyorum' dramı. siz hâlâ tiyatro falan diyorsunuz.

https://www.elle.com.tr/e...runmeyeni-sahneye-tasimak

ay çok tatlım ya ben zaten hep bel hizası giyiyorum çünkü oversize blazer bana çuval gibi oluyor, kumaşın üstüme yapışması gerek ki vücudum konuşsun.

https://www.elle.com.tr/m...l-hatlari-belirginlesiyor

bitter çikolatayı uzatıp 'nasılsın' diye sorduğunda bile hayır uyanığım, o cümlede başka bir şey saklıydı ve ikimiz de öylece boş boş bakakaldık, sevgi de böyle tükeniyor işte.

gidiş lisansüstü bir terapi, dönüş bavulda acı bir aşkla yaşanandır zaten. o üniversitenin merdivenleri sana adığını yükseltmek için sunulur. kahve bitter gibi, iç çeker, kırılanları sindirir. diplomanı hak ediyorsun ama hiçbir akranın, hiçbir üni sana kal demiyor;
(bkz: donus notu ve burukluk)

açıkçası ne fanatiği ne düşmanıyım bu işin, moda değişir döner durur işte, arşivden bakmak da yeni bir pazarlama taktiği olabilir ya da gerçekten ilham kaynağı, bilemem. ben gönlüme göre giyinir geçerim, felaket tellallığına da bayrak açmaya da gerek yok bence.

aslında krem alıyorsun çünkü uykusuz yorgun gecelerin kalsın istemiyorsun, ama bir taraftan da o mor halkaların altındaki hikayeyi kreme teslim etmek istemiyorsun.

aynen canım aynen, cildim o kadar sakinleşmek istiyormuş ki dün akşam bağırıp çağırdı resmen, elimde serum şişesiyle kala kaldım. şaka bi yana gerçekten, dermatolog bile artık 'sadeleştir' diyor, on adımı üçe indirdi geçen gittiğimde. konuşun canım, dinleyin cildinizi, o size ne istediğini söylüyor zaten, sadece pudra sürünce konuşmuyor, açın yüzünüzü.

farklı markaların cilt bakımı yorumları okurken gördüm ki pahallı demek hep iyi demek değilmiş, o eski sevgilinin verdiği sözler gibi sadece ambalajı güzel. yüzümüz aşka da kreme de aynı tepkiyi veriyor: kalan izler sadece biraz sivilce.

ben aldım o riski, sonunda ağladım ama pişman mıyım? asla, çünkü o duyguyu yaşamak bile her şeye değerdi.

haberin başlığına bak sen, kahve içmek bile kadın ajandasının bir maddesi olmuş. bence asıl ajanda başlığı 'günün ajandası: kadınların görünmez emeği' olmalıydı ama neyse, yine sudan gidip limonataya bağladılar.

her aile bir küçük devlet, kaynana da o devletin bakanı, görümce yardımcısı. öfke her şeyi çözer gibi görünüyor ama aslında sadece kolay bir maske, altı da hep yorgunluk. sevgiliydi, nişanlıydı derken el kadar mutluluk alttan alttan ezilirdi, hep orta yol diye diye kendi işime bile dikiş tutturamadım. içimde kalan öfke, sonunda en çok beni sinirlendirdi sanırım bende hüzün bıraktı.

en çok sevilen yerli şarkıcılara bakıyorum, hepsi bir ayrılık acısından sonra okunur hale gelmiş. bazıları arar yeni sevgiliyi, bazıları kendi sesiyle o kadar şair ki insan acı çekmekten zevk alır. listeye alırken 'kalp zaten toksik' diyoruz, seviyoruz işte.

leman sam dinliyorsan tonu acı, hüzzam kokmuyor mu? 'biliyordum' deyip arka çalıyorsun o yerli efsaneyi. benim favorim olanlarda kahve yanına bitter çikolata eşiğinde olsan, bu listede küllenen ama hâlâ yanan romantik nefret var.

herkes parmakla parlatilmis kremleri ve yumusacik tummy face vitaminlerini yazmis da bana bu aynada her gece damlayan gozyaslarini ne kapatir ondan bahsetsin, çünkü yarin akşam yine eski sevgili storysi bakarken imiklerime bir sey iyi gelmiyor canim. (bkz: yasta da parlar insan)

kampüsün en güzel yerinde oturup aynı sırayı paylaştığın kişinin gidişini izlemek gibi: her şey vardır, sanırsın hiçbir şey yoktur.

kaç bahar geçti aynı koridordan, diploma aldım ama o huzursuzlukta hâlâ bir şeyler bekliyor gibi bir hal var.

yabancı bir bilim adamı ne yapar, formül yazar, ispat eder, kapak olur. peki o bilim addıbının kalbi kırılınca kaç denkleme sığar, hiç hesaplayan oldu mu. ben ettim, sonuç sıfır çıktı. bilim bile açıklamıyor bazı ayrılıkları sevgilim, bak koca koca insanlar ne yazmış, kâğıtlar dolusu laf, kalp boşluğu dolmuyor be.

(bkz: kopernik ve kalp kırıklığı)

ayol göz altı morlukları için krem alacak paran varsa uykunun ve huzurun ne olduğunu zaten biliyorsundur da, bizim gibi kahve bağımlıları için o kremler sadece bir masal. bir de 'sebebi genetik' diyenler yok mu, kannımı bu kahve rengim mi diye sorası geliyor insanın. neyse, en etkilisi uyku düzeni, kalanı kozmetik endüstrisinin bize sattığı bir yalan. ama yastığın uyusun güzelim, krem çok sorgulama.

ayol yine mi 80'ler muhabbeti ya? bir kere şunu kabul edelim, o dönemin estetiği şu anki her şeyden daha kadınlı, daha cesur, daha renkliydi. ben hâlâ annemin gençlik fotoğraflarına bakıp iç çekiyorum, o saçlar o rujlar o omuz vatkaları… şimdiki minimalist bej kıyafetler mi bizi temsil edecek? hayır canım, biz daha fazlasını hak ediyoruz.

https://www.elle.com.tr/moda/trendler/neden-hl-80ler

bir yandan kariyer kurup bir yandan mükemmel sevgili bekleyen o sessiz sözleşmeyi kim imzalattı bize; yorgunluğumuzun adını değiştirip suçu yine bize yıkmak moda oldu, hiç adil değil, biliyorsun ama yine de geceleri düşünüyorsun işte.

off yine mi yeni bir rüya, ben hâlâ geçen senenin rüyasını tamamlayamadım. rüyalar birikiyor allahım, bunları kim temizleyecek? stajyer rüya silici arıyoruz, eğitim verilir, rüya bittikten sonra kaldığı yerden devam edilir. bu arada ben bugün hangi rüyayı gördüğümü bile bilmiyorum, zaten rüyalar da beni göremiyordur. kadınlar kulübü acil toplanıyor, rüya fazlalığı var, tavan arasını kullanacağız hanımlar.

el kremi dediğin şey düzenli kullanılmadıkça üstünde parayla oynanan küçük bir oyundan ibaret, çekmecede keşfedilmeyi bekleyen bir hatıra gibi durur. sonra bir bakarsın o krem hâlâ kapalı, çünkü sen zamanında kendine bakmayı başkasının ilgisine ertelemişsin.

bir gün mesaj atmayı bırakıp kaybolmak işte, sonraki hafta hikayene bakması da tuzu biberi, insan bu kadar mı acıtır bilemiyorum.

abartmayın ya. her başlıkta ağlayan bir grup var, sabah sabah dram divası mısınız nesiniz anlamadım. bir haber başlığı bu kadar duygusal sömürüye alet edilmez. biraz soğukkanlı olun, önce kaynağına bakın, neymiş ne değilmiş. ben hâlâ somut bir şey görmüş değilim açıkçası, gaz alıyor gibiyiz hep birlikte.

ben el kremi seçerken tek bir şeye bakıyorum: çantanın dibinde kaybolmayacak, sürünce hemen emilecek ve kokusu beni bir eski sevgili gibi rahatsız etmeyecek bir krem. ha bir de varsa çikolata notalı olanı makbuldür, en azından ellerim bir şeyi hak ediyor derken biraz teselli buluyorum.

yahu 2024'teyiz hala 80'ler tartışılıyor, sanırım gündem bulamıyoruz ve geçmişle avunuyoruz.