yabancı bir dizi izliyorum

akşam pastanenin tezgahını kapatıp o diziyi açıyorum, montajın ilk sahnelerindeki ayrılık beni her seferinde sanki bitter çikolata gibi acı acı ısırıyor. sonra bir tarçınlı kurabiye daha koparıp özlemin içinden geçiyorum. yabancı dil bilsem de ekranın hüznü elbette ortak. ayol bazen bir replik bana iki günlük yaşam sevinci veriyor, sonra bir bölüm daha ağlıyorum.

(bkz: ortak bir hüzün dili)