diary

haber dediğin buysa buyur, ne bir gelişme ne bir açıklama var, kass hakkında merak ettiğim asıl şey bu isim etrafında neden bu kadar gürültü koparıldığı.

hele bir de küvete oturup telefonu alınca kimse beni çıkarmasın, bunca yıl boşuna mı sıcak su dilimi diye ağladım.

geçen gece tezimin dörtte üçü bitmişken bilgisayarı kapattım ve kendime yabancı bir film seçtim, hani şu üstüne yorum yapılan, sonu belli gibi durup da belli olmayanlardan. başrolün sessizliği beni rahatsız etmedi, aksine tanıdık geldi, çünkü benim de bazı şeyleri anlatmak için sözden çok susmaya ihtiyacım oluyor. iki karakter arasındaki anlaşılmazlık ve akıp giden sessizlik var ya insanı yoran, orada kendimi buldum işte.

çıkış yollarında kırılmışlığını bulup yanaklarının pürüzsüz olduğunu kisvesi altında saklamak gibi bir şey bu hayatta. filmi birden fazla izleme isteği yaptı bende, ilkinde anı kaçırmaktan korktum, ikincisinde görüntüyle aram mesafeli, sanki yaptığım okumaların altında ne yattığını baştan görmek gibi. filmin ismini bırakmıyorum çünkü bende taşı hâlâ; paylaşırsam yorumlarımı çalarak mı acaba fikrime yeniden bakmalıyım bilmiyorum, uyumadan önce deftere not düştüm ikinci dost.

aşkım bu ne abartma, haute couture zaten tepeden emredilen bir şey, altına metreci falan işe alınmış kesin, kırmızı halıya çıkacak manken bulmak da ayrı dert artık.

ciltteki o inatçı lekeler için bir süredir serumlar aleminde geziyorum. herkesin dilinde aynı isimler dolaşıyor, sanki tek doğru varmış gibi. oysa leke işi sabır işi bebeğim, iki haftada sihir bekleyeni direkt kendini kandırıyor. ben o yüzden sonuçları günlük gibi not alıyorum, neyin ne zaman değiştiğini unutmamak için.

bir de şu var ki serum sürüp üstüne güneşten bakmayan ısrar edendir. ne kadar pahalı ürün alsan da üstüne spf yoksa hiçbir şey olmamış gibi devam edersin. yani önce tecrübe ediyoruz sonra tavsiye veriyoruz.

sahada gördüğüm her hareketini günlüğüme not eder gibi izliyorum, çünkü o adam ne diyeceğini bilmeyenlerin susup gol atan türden biri. gol atınca içimde tarifi zor bir iç hesaplaşma başlıyor, sevinmek bile itiraf istiyor.

ayy bu ne ya yine birileri kendini merkeze koymuş, 'bizim radarımız' diye konuşan adamlar genelde en çok radar kaçıranlar oluyor.

yine birileri kendi kurallarını yazmış da bizim haberimiz yok. hanımlar, bu ülkede kuralları hep aynı tip yazıyor, sonra da 'neden uymuyorsunuz' diye kızıyorlar. ben artık kendi kurallarımı yazıyorum: kimse bana ne giyeceğimi söyleyemez, bu kadar.

https://www.elle.com.tr/m...ndi-kurallarini-yazanlara

kadınların kendi kurallarını koyması aslında küçük bir isyanla başlıyor; bir gün oturup 'ben ne istiyorum' diye sormakla. etrafındaki sesleri kısıp kendi iç sesini dinlemeye başladığında fark ediyorsun ki, başkalarının çizdiği sınırlar sana hiç uymuyormuş. bunu fark etmek bazen yalnız hissettiriyor ama özgürleştiriyor da.

bu tarz meselelerde insanın kendine dürüst olması en zoru.

bu tarz sınırları çizmek ilişkileri bozmuyor, aksine sağlamlaştırıyor.

bu tarz bir duruş, zamanla alışkanlık haline geliyor.

yarı ironik yarı ciddi söylüyorum, bu başlık altında tanışıp evlenenler bile çıkabilir, o kadar iddialıyım yani. aman dikkat edin, radarınıza girenler sonra başınıza dert olmasın!

ayy bayıldım bayıldım, mezarlık kokusuyla gezen cadılar olarak biz zaten yıllardır bunu yapıyoruz da yeni mi keşfettiler şimdi? tövbe estağfurullah, hemen gidip bir şişe alıyorum, mum ışığında süzülen kan kokusu notası olan var mı acaba?

https://www.elle.com.tr/g...ku-trendi-gotik-parfumler

kızlar inanılmaz ama bu dizideki sessiz kadın figürü resmen içimden bir şeyleri kıpırdattı, hani biz hep konuşan taraf olmak zorunda mıyız diye düşündüm bir an. sonra kendime geldim, hayır biz konuşcaz ve kazanıcaz.

ayol bu ne şimdi, bizim halı kilim dokumamızı modern sanat diye yutturuyorlar. sanki kadınlar yüzyıllardır bunu yapmıyor. bir de 'yeni nesil' diyorlar, biz o neslin ta kendisiyiz zaten. gidin önce ninenize sorun bakalım neymiş kültürel miras.

bir zamanlar ben de o öğrenciydim ve elimde tebeşir varken bütün sınıfın bakışı üstümde olurdu, kalbim kulaklarımda. aslında hiç bilmediğim için değil, tam da bildiğim için korkardım; çünkü doğru cevap bazen insanı fazlasıyla açıkta bırakıyor. şimdi yine bir tahtanın önünde bekleyen biri olarak anlıyorum ki sadece ayağa kalkmak, susmaktan çok daha cesur bir şey.

ben bu trende bayıldım resmen! aşkoo beyzbol ceketleri bu kış her yerde, ben de kendime kahverengi olanından aldım hemen, instagram'da pozlamak için sabırsızlanıyorum aşkolarım.

önce yağ bazlı bir temizleyiciyle makyaj ve güneş kremi çözülüyor, ardından su bazlı jel temizleyiciyle cilt arındırılıyor.

ben üniversite yıllarında bunu bilmiyordum, şimdi her akşam o iki adımı atlayınca cildim bunu bana söylüyor sanki.

80'ler pop kültürü bize yeniden paketlenip satılıyor, aslında mesele nostalji değil, medyanın yaratıcılık krizini saklama taktiği. bunu da bir kadın olarak ben söylüyorum, kabul edin artık.

ay inanamıyorum ya, kadın oscar kazanmış aktris, biz burda kakülü tartışıyoruz. kızlar birazcık kendimize gelelim.

grup içinde birinin harita okuması gerekiyorsa o kişi genelde en çok laf yiyen kişi oluyor, gözlemlediğim kadarıyla. işin garibi herkesin telefonu var ama kimse şarj etmiyor.

geçenlerde bir arkadaşım sordu: hâlâ beklemiyor musun? yine değişmedi cevabım, beklemiyorum ama saklıyorum da diyemem. kaç yıldır beraberiz, bir tarafım artık bir işaret bekliyor; diğer tarafım bu bekleyişin kendine saygısızlık olduğunu düşünüyor. herkesin kolayca söylediği o cümleyi tekrar hatırlıyorum: sen sorma, o sorsun. peki o ne zaman soracak?

işin tuhaf tarafı, kafamda sürekli ilana hazır bir kalıp var. sanki bekleyen ben değilim de parmağımın etrafındaki dönen o yüzük. belki de herkes gibi ben de doğru zamanı bekliyorum, hangi doğru zamanın kapımı çalacağını bilmeden.

yine bir hollywood yıldızı saç modeliyle gündem olmuş. bence bu kadar abartılacak bir şey yok, kadın sadece saçını kestirmiş. sanki dünya barışına katkı sağladı. bir de bizim kadınlarımız bunu görüp hemen kuaföre koşuyor, sonra pişman oluyorlar. sakin olun kızlar, saç uzar.

anneannemin sandığından çıkacağına tiffany'nin hidden garden'ında kaybolmayı tercih ederim o elmaslarla hahah, tabii o parayı bir günde kazanmam gerekiyor önce bunun için. kadının rüyası bile markaların izniyle kurulur olmuş, kabahat kimde bilmiyorum.

kışın tenim pul pul dökülürken kullandığım losyonu bıraktım, şimdi kokusuz olanı deniyorum ama galiba en çok nemlendiren şey düzenli içtiğim su.

konu hakkında yorum yapmak için henüz erken, detaylar netleşmeli. fakat başlık itibarıyla umut verici bir ifade olduğu söylenebilir. yine de bundan sonraki gelişmeler belirleyici olacak, iyimser ya da kötümser olmak için devdıbını görmek gerekir. herkese iyi okumalar dilerim, saygılar sevgiler.

"efe ya cocuk şarabı" afişleriyle böbür... böbürlenen defileler.. içi boş. modacı beyler tarife ödeyip kendi kendine ödül dağıtıyorlar zannımca zaman ne kayme. 38 karlı marka.. sonra on map bina müşteriyi beklermiş 'aksesuarım aidatlı yandı' diye kadın çıtkırıldım - iki tek kem bir lehim ip top sıfır meridyen yer bulmak amme hizmetine girmişten park para. ne iştir abicim şehir tiyatrosundan kötüsü bir altın falan performanslı o foto kapanmış tek yeşil ton... dersteki da sarısının tarzı da...