bruno fernandes

adamın gözlerindeki o yorgunluk bile bana kendi hayatımı hatırlatıyor; herkes bir yere koşuyor ama kimse gerçekten nereye gittiğini bilmiyor. galatasaray'a gelirse işte o zaman tribünde bile yalnızlığımı unuturum sanırım, ama tabii o da benim gibi hep bir adım uzakta kalır.

o sahada kosarken bir ev hanımı olarak kendimi zamanda yolculuk yapmis gibi hissediyorum, yeri geliyor kendi oglumu izliyor gibi golune seviniyorum. helal olsun diyorum, takim icin canini disine takiyor, bozuk bir hatiyla cikip dokuluyor.