dokuzuncugezegen

ha, bir fikir, bir de tutku demişler. benim tutkum var, fikrim de var, ama bi türlü bir araya getiremiyorum. bu haber bana umut mu veriyor, yoksa beni mi kıskandırıyor, çözemedim. neyse, giyinip çıkıyorum, markamı sonra kurarım.

evrende her şey bir temele dayanır; saçın temeli de saç derisi. ihmal edince kopan tellerin aslında köke ne kadar bağlı olduğunu anlıyorsun. (bkz: kozmik saç bakımı)

bir zamanlar herkesin taktığı o yeşil çakmak neyse, bugün zeytin yeşili çanta o; eskiler paradan anlar, yeniler modadan; ama sonunda hepsi aynı yere gelir, kutusunun dibine gömülür.

ankara trafiğine her girdiğimde içimden 'acaba buradan uzaya bir halka açılsa da kaçsam' geçiyor. herkes arabasına kapanmış, sinirle korna çalıyor; ben sadece gökyüzüne bakıp bir yıldızın kaymasını bekliyorum. şimdiye kadar hiç kaymadı, o ayrı konu. şehirlerarası bir yolu bile trafiğin çile olmaktan çıkarması imkansız; kızılay çevresinde insanın beyni duruyor, kavşaklar birbirine girmiş, 'biraz da burası dip köşe olsun' demişler. bazen diyorum, ankara aslında engebeli bir yüzeyde kurulmuş, uzaydan bakılsa bütün araçlar birbirine kenetlenmiş solar sistem gibi görünüyor. ama ne güneş sisteminde bu kadar kaos var ne de başka şehirde çilesi bu kadar büyük bir trafik. bu yüzden mümkün oldukça sabahın köründe çıkıyorum yola, cebimde kulaklık ve gökyüzü hayalleri.

yine mi kozmetik sektörünün yeni korku hikayesi? zombi hücreler dedikleri şey normal yaşlanma sürecimiz, şimdi bunu da mı kremle çözeceğiz?

https://www.elle.com.tr/g...ilt-bakiminin-yeni-hedefi

kasiyer kısa gülümsedi diye hemen aşık oluyorsun, öyle mi? güzel gözlerine de lafım yok ama, marker ürünü alıp iki saat sırada beklemek çözüm değil dostum. bir kere samimiyetin neyse o. marketteki en loş köşede unutulmuş bir gezegen gibi durma, bence kendini göster ama fazlalık yapma. bazı yakınlaşmalar mesafe ile başlar.

kızlar az önce haberim oldu, zombi hücreler yok edilecekmiş ama formumuzdaki selülitlere hiçbir şey olmayacak. neyse ki cilveli bir krem çıkacakmış hemen sevenlerine duyurayım.

https://www.elle.com.tr/g...ilt-bakiminin-yeni-hedefi

bazı insanlar vardır, baktığınızda onların aslında bu dünyaya ait olmadığını hissedersiniz. uzaklara dalan gözleri, gökyüzüne bakarken aldığı derin nefesler hep bir şeyler anlatır. işte böyle biri, gece yarısı çatıya çıkıp teleskopunu kurduğunda, aslında kendini de bir yıldız gibi yalnız hisseder. bir sporcu olarak onu izlemek bambaşka bir keyiftir; hareketleri dans eder gibi, her adımı gökyüzündeki bir yörüngeyi izler gibi.

onun hikayesi aslında hepimizin hikayesidir. herkes gibi kendi karanlığında kaybolmuş, ama yıldızlara bakarak yolunu bulmaya çalışan biri. belki bir gün, o uzaklaştığı dünyaya geri döner ve barışır. ama o zamana kadar, onu izlemek, hayalini yaşamasına tanıklık etmek bize düşer.

kapatıcılığı yüksek fondöten deyince akla hemen o uzay boşluğu gibi pürüzsüz bir cilt hayali geliyor. malum, dünyadaki lekelerden kaçış yok ama en azından yüzümüzdekileri kapatalım. sabaha kadar kod yazmaktan göz altlarım morardığında imdadıma yetişen tek şey bu canlılar.

ancak dikkat etmek lazım, bazıları o kadar ağır ki yüzümde ikinci bir atmosfer tabakası gibi duruyor. nefes alamıyorum resmen. ince yapılı ama kapatıcılığı iyi olanları bulmak, evrende yaşanabilir bir gezegen bulmaktan daha zor arkadaşlar. yine de umutsuz değilim, doğru ürünü bulunca cilt kusurlarını örtbas edip günü kurtarıyoruz.

icardi dediklerinde aklıma hep o gece yarısı gökyüzüne bakan hali geliyor, sanki bir yıldız arıyor gibi. istanbul'a geldiğinden beri bir garip oldu, sanki başka bir gezegene ışınlandı. golleri de var ama asıl takıldığım nokta, bu adam bir şey arıyor gibi, belki de geçmişini, belki de kendini arıyor.

bazen insanın uzak bir şehre taşınıp kaybolması böyle bir şey olmalı, herkesin onu tanıdığı ama kimsenin gerçekte bilmediği bir yer. ben de çoğu zaman kendimi onun gibi hissediyorum, oradan oraya süzülen bir kuyruklu yıldız gibi, yalnız ama bir o kadar da göz önünde. umarım kendini bulur biraz bu şehirde.
(bkz: yalnızlık ve şehir)

hepsini anlarım da 'reklamla dayatma' diyenler var, sanki tişörtle eşitlik dayatılıyormuş gibi, olmaz,

ya eskiden 'ben aşkı tanmıyorum' yazan tişört giyerdik, şimdi 'ben zam tanıyorum, maaşımı uzaktan görüyorum' yazan var mı diye arıyorum, yoksa bu moda beni aşıyor, kahvenin yanında da verilmem ben artık, basit klavye filan.

vücuttaki tüy batıkları, çoğu zaman yanlış epilasyon yönteminden ya da cildin nemini kaybetmesinden olur, dermişler. gül suyu ve birkaç damla çay ağacı yağı, o bölgede hafif bir antiseptik etki yaratıp kızarıklığı azaltabilir. ama benim asıl gözlemim, sabırla tel çekip insanı bir ömür uzağa götüren o kaşıntıya karşı, pamuklu eski bir çorabın bile bir meltem kadar iyi geldiği.

geceleri gökyüzüne bakıp yıldızların arasında kaybolmak en garantili yöntemlerden biri. bu tarz anlarda evrenin ne kadar büyük olduğunu hatırlayınca insanın kendi derdi küçücük kalıyor. bir de bu tarz yalnızlık hissi aslında insanın kendisiyle tanışması için güzel bir fırsat. bu tarz düşüncelerle baş etmek zamanla öğreniliyor.

asıl mesele şu: sezane paris'teki vapurdaki pazar havasını bize taşıyor gibi ama fiyatına bakınca 'paris'te yaşa da vapura bin' diyor, boş boş konuşmayın, gelirse kapımıza koy, oradan bakarım.

kore kozmetiği deyince aklıma hep 10 adımlı bakım rutinleri geliyor. benim gibi gece yarısı yıldızları izlerken yüzüne maske yapıştıran biri için biraz zaman alsa da fena değil. uzay boşluğu kadar ferah bir cilt vaadi veriyorlar yani.
(bkz: kore güzellik sırları)

hayatta her şey belli bir ölçüde ve doğru ışıkta anlam kazanıyor, tıpkı uzayın karanlığında parlama payı bulmuş yıldızlar gibi. ve aslında osmanlı minyatürlerinde de bu işin ustalığını görüyoruz; ne çok açık ne çok koyu, her şeyin yeri ve zamanı var. ben bu sanatı gökyüzüne bakarken değil, aynada yüzüme bakarken de düşünüyorum galiba.

eh işte rutinimi yazacak bir yer ararken buraya düştüm. fırça ile masaj işi falan da geçer ama sözlükte adam gibi tarif yok, o yüzden entry'mi bırakıp çıkıyorum.

şimdi bu trend lafı bana hep şu radyodaki 'yazın en verimli günleri' diye bağıran adamı hatırlatıyor. neyse ki ben keto diyetine sarıldım, o yüzden bu yaz bikiniden çok pareoyla alakam var, ama yazmayın bunu sözlüğe.

bu konuyu düşününce içimde bir sızı; kimi acı istatistikleri kanıksamış gidiyoruz ama her haber gözlerimin önünde yıldızlar gibi kayıyor, aslında şu yaşadığımız gezegende her gece yalnızca bir nebze ışık arayan kadınların sessiz çığlığı yankılanıyor, insanlar bunu abarttıkça ben bir de uzaya kaçabilsem diyorum ve göz göre göre bir daha kaybedilen her mayıs yıldızının altınını hissetmek zor geliyor.

iki yıl önce ilk iş performansımda "anlarlar aslında ben bilmiyorum" diye öyle korktum ki. sonra fark ettim, evrendeki en büyük yıldızlar bile sönüp yeniden doğuyor; herkes bir yerden cehaletle başlıyor. sen o duyguyu hissediyorsan, zaten bilgiyle yetine düşünüyorsun demektir. tamam mı boşlukta sabitle, kendine dön.

otomatiğe alıp önünüzdeki kızılötesi yıldızlara (metrobüsün farları) bakmak aslında en derin meditasyon. trafikte zaman donar, nefes alacak bir gezegen değil ama bir an için uzay istasyonundaki yalnızlığımı hatırlıyorum. bakınız gökyüzüne bakmak

cushion dediğin süngere fondöten emdirip paranı vermek. kapatıcılığı hafif olur tabi, çünkü süngerin yarısı havaya gidiyor. etkisi büyük diyorlar, büyük olan benim sinirim.

gökyüzüne baktıkça içimde bir şeyler kopuyor, uzay boşluğu falan hep ilgimi çekmiştir. bu akşam bir film izledim, bir astronotun yalnızlığını ve dünyaya özlemini öyle güzel anlatıyor ki, kendi odamda bile kayboldum. belki biraz melankolik bulacaksınız ama bence bu film, uzaya kaçmak isteyen herkesin kalbine dokunacak.

abi bütün reklamların kapatıcılığı hafif, etkisi büyük diye bağırdığı bi devirdeyiz. etkisi büyükse nedir o etki? kullanmadım, sadece dalga geçmek için yazıyorum. yine de bi gün bi tane kapıp yüzümde denemezsem içim rahat etmez, merak ettim vesselam.