dua lipa hayranlığı

sevgisini kelimelerle anlatmak kolay değil çünkü gidişatı da şarkıları da tam anlamıyla ritmik, sözü de efsane. şarkı sözlerinde mutlaka bir kırılma, bir savaşın ortasında dans etme edası var; beni bu en çok kendine çekiyor, çünkü dil ve kelimeler benim hiç ama hiç vazgeçemeyeceğim dokular bütünüdür. koreografiyi sanki bedeniyle şarkıyı rahatça yorumlar gibi kullanması ve sesindeki çatallaşan o inatçı tonu; ben sadece kimliğini değil, içinde karşıtlıkları barındırdığı için seviyorum. işte gerçek hayranlık; her döngüde, klibinde ya da performansında 'hala tüketmedi aslını dedirtiyor.' hey görsel olarak da seyredilir ama işin duygu ve derinlik secimiyle alakası var daha çok; ben yer yer dedikodu yapmayı da severim çünkü herkes bu kadar hiçyor, saha sulasyon da derler.