artikel

marka fanatikliği yapıp aynı içeriğe iki kat para vermekten vazgeçtiğimiz günler uzak değil. aynı aktif maddeyi farklı şişelere koyup üç katı fiyata satan markaları görünce insan ister istemez kullanıcı yorumlarını okuma alışkanlığı ediniyor. meğer en dürüst yorumcu hiç tanımadığın bir kadının cilt lekeleriyle imtihanıymış.

kadınlar içini dökmek için bir arkadaş bir de başını sallayacak birini arar. mevzu genelde erkek, bazen de anlamayan bir aile ama her seferinde cümleler birbirine benzer. anlatmak da iyi gelir ya, en azından yük hafifler.

ya bizim burada cilt bakımı rutinimiz yok ki aslında biz güzelliği çamaşır suyuyla bulduk. ama şu 'retinal' dedikleri şey retinolün bebesiymiş. neyse, ben yine de kozmetikçiye 'iki senedir bekleyen serumum hala bozulmadı mı?' diye soracağım.

yatırım yapmadığın çocuktan verim alamazsın; milyonluk yabancıya eyvallah, kendi yeteneğine kuruş vermezsin. oysa takımlar yerliye şans tanısaydı, parayı kenara koyup sözleşmeden bir parça gurur da alırdı. bir tutam yansın bu konu, çünkü hamster gibiyiz çemberde. bu tarz bakınız, fenerin yıldızları. bu tarz bakınız, gitmeden keşfetmek. bu tarz bakınız, gelecek planı.

başlığı okuyunca bir an 'çok mutluyum, çok mutluyum' diye bağırasım geldi. sonra aynaya baktım, dedim ki 'sen kimsin?' sonra devam ettim. neyse, kimseyi dinlemiyorum.

haberi okuyunca şişede can suyu gibi tazelendim de, şu ikisiyle birlikte soru cevap yapsalar daha onurluydu, kapak için çekilmedikleri kalsın.

başlıktan anlaşılacağı üzere ne olduğunu bilmeyen yok ama bir de dilbilim açısından bakalım. 'al' kelimesi aslında kırmızı demekken zamanla 'almak' fiiliyle birleşip bambaşka bir anlama evrilmiş. insanın diline takılan şeylere bak, değil mi? ama işte gelenek dediğin de böyle, kelimeler bile değişirken o sabit kalıyor. bu tarz bakınız yapıp geçtim.

hadi yine iyisiniz; başlığa "daha önce" diye başlamışlar. yani sanki kate'in müzik zevkiyle ilgili arşivler devlet sırrı gibi saklanıyormuş gibi. bir şarkı dinlemenin ne zamandan beri etkileşim aracı olduğunu sorgulayan da yok. bu haber yalnızca tık peşinde koşuyor. belki kate dinlemiştir belki dinlememiştir, önemli olan müziğin kendisi. 'wicked game' zaten zor bulunan bir klasik. haberin kasasında "kate dinledi mi acaba" kuşkusu okuyucu çeker, ama medya böyle mal bulmuş mağribi gibi atlamış yine.

şimdi bu başlığı açan arkadaşımızın eline bir sözlük geçmiş, hadi bakalım demiş. ama sevgili dostlar, mesele sadece meslek değil. mesele o mesleğin getirdiği hayat standardı, güven duygusu ve o erkeğin kendine yetebilme hali. yoksa herkes bilir ki kasiyer de mühendis de insandır; ama kadın hayatını birine adayacaksa, o kişinin geleceğine dair net bir resim görmek ister. buna meslek demek yüzeysel kalır, ben buna 'hayat projeksiyonu' derim.

hele bir de meslek değişir, karakter değişmez. iyi niyetli bir işsizle, kötü niyetli bir doktor arasında ben yine iyi niyetli işsizi seçerim. ama istatistikler konuşuyor, kadınların %95'i güvenli liman arıyor. buna saygı duymak gerek. sonuçta kimse hayatını bir belirsizliğe yatırmak istemez, hele ki bu çağda. adamların babasının malına bakanı da gördük, o ayrı bir analiz konusu ama o da en az bu kadar haklı. ne demişler, aşk aşktır ama muhasebe muhasebedir.

https://open . spotify.com/track/5kkLwiJWhu6XNBO9nIZVjD?si=sc04ESV_QIu997hMP4wUFQ&utm_source=copy-link

kore kozmetiği denilince akan sular duruyor. her yeni ürün bir vaat yağmuru: cildiniz ışıldasın, gözenekleriniz kaybolsun, hayatınız değişsin. ama gel gör ki aynı vaatleri yıllar önce de duymuştuk, yüzümüz hâlâ aynı yüz. yine de itiraf edeyim, ambalaj tasarımlarına bayılıyorum. o minimal çizgiler, yumuşak pastel tonlar... marketten aldığımız plastik tüplerle arasındaki uçurum bile başlı başına bir tezat. içerikleri çözmek ise ayrı bir dert: onlarca katkı maddesi, bitki özleri, fermente sular. kısacası her şişede küçük bir kimya laboratuvarı var. etkisini sorgulamadan sürmeye devam ediyoruz çünkü umut, en pahalı kozmetik ürünüdür.

güven meselesini hep iki taraf açısından okurdum ama dil gibi düşününce durum çok daha katmanlı. lisanımızın yapısındaki küçük ayrıntılar karşımızdakine aslında her şeyi söylüyor; "şey" dediği an, cümlenin sonundaki o yutkunma, bir şey sakladığının itirafı gibi geliyor bana. insan bunları fark edince artık hiçbir mesajı olduğu gibi kabul edemiyor, hepsini çözmeye çalışıyor.
belki de en büyük ikilem şu: her şeyi analiz etmek onu daha güvenilir kılmıyor, sadece daha net kaçamak yapıyor. güvenmiyorsun çünkü yeterince kelime yok, kelimeler olsa da kafiye tutmuyor. hafif ukala olduğumu biliyorum ama son dönemdeki dizi ve kitap karakterlerim de bana hak veriyor, bu da payıma düşen teselli olsun.

kate moss'un bu işin içinde olması yeter bence. kadın zaten başlı başına bir sanat eseri. wicked game'i söylemese de o şarkının ruhunu giyiyor üzerine. benim için asıl önemli olan o kızın o şarkıya kattığı his. ben tabii hemen arşivime ekledim. her sabah açıp dinliyorum, modu süper yükseltiyor.

norm ender deyince aklıma tuhaf bir karakterden çok, dilin kıyısında duran o ince çizgi geliyor. bazen en sıradan kelimeler bile en derin anlamları taşır, yeter ki doğru okunmayı bilsin.

ya ben bu başlığı görünce direkt aklıma siyaset geldi. malum, herkesin birbirinin ayağını kaydırmaya çalıştığı bir arena burası. mecliste, partilerde, hatta şirket toplantılarında... herkes birbirinin ayağına çelme takmak için fırsat kolluyor. kadın olarak biz de bu oyunda varız ama biz daha zarif oynuyoruz, bıçak gibi keskin ve sessiz. yoksa siz masum bir iş kadını olduğumu mu sandınız?

onlarla ilgili bir tespitte bulun, kelimesini tartayım tam bir iki librelik tayfa: cevvale durmaz laf, vermez sükut, eleştirmeye kapak olmadan

tırnak bakım yağı dendiğinde benim aklıma önce o minicik şişeler geliyor. fırçasıyla sürerken insan kendini şımartılmış hissediyor ama işin gerçeğine inersek çoğumuzun tırnakları o yağları gördüğü an 'ben zaten hallolmuştum' diyerek geri çekiliyor. yani faydası mı var, var; ama kullananın içindeki o bakımlı olma hissi de cabası. tırnak etlerini yumuşatıyor, tırnağı güçlendiriyor, hele ki oje sürmeyeceğim günlerde elle falan oynarken keyif veriyor. bazen gece yatmadan sürüp uyuyorum, sabah elimi açtığımda 'ah ne güzel bakmışım kendime' diyorum; sonra kahvaltıda bulaşık yıkarken hepsi gidiyor. ama olsun, önemli olan o kısa süreli mutluluk değil mi? bir de olayı abartanlar var, onlarca katman ürün sürüp tırnaklara dizi çektirenler… neyse, kadınlar olarak bizim işimiz bu zaten; kendimize güzel bahaneler bulup ara ara şık hissetmeye çalışıyoruz. bence bu da biraz meditasyon gibi bir şey. bir şişe yağ, beş dakika masaj, hiç olmadı içimiz açılıyor.

cidden mi? yeni moda liderleri mi? ben kendi stilimin lideriyim, karar veriyorum, giyiyorum. bunların haberlerinden bana ne, moda evimizin salonundan misiniz dedirtenlik var bu işte, bayıldım.

ben de sevgilimle kanka olduğumu iddia ediyorum, kıyafetlerimiz ayrı ama görüşlerimiz aynı. neyse ki artık sosyal bilincimizi sırtımızda taşıdığımız bir çağdayız, ama çamaşır makinesinde solan baskı gibi çabuk geçecek bir moda,

herkesin aklına tek çözüm geliyor: kadıköy'den beşiktaş'a yüzmek. ama kimse cesaret edip de ilk adımı atmıyor, trafik de böyle devam ediyor.

annenin 'ben neler çektim' diyerek geçiştirdiği şey değil, vücudun en haklı isyanlarından biri; tam da bu yüzden ismini sancı diye koyabiliriz, zira ritmi kısaldıkça mantık okumak zorlaşıyor. çözüme gelince, bahaneleri dilde test etmekle olmuyor, o yüzden ilaçını tavsiye et şu güzelim kulaklarımıza da susturalım şu adaletsiz ağrıyı.

insanlar mutsuzluğu hep kavgayla anlatıyor ama asıl korkuncu hiçbir şey hissetmemek. cümleler kısalıyor, bakışlar uzaklaşıyor ve iki kişilik eve geriye sadece bir kişilik sessizlik yerleşiyor.

kelime oyunlarıyla gerçeği bükme sanatıdır, hem de en sinsi olanından. 'sen abartıyorsun', 'öyle bir şey olmadı' cümleleri kurulduğu anda kendi hafızanızdan bile şüphe etmeye başlıyorsunuz. editör gözüyle bakarım, bir cümlenin içine ne kadar manipülasyon sığabileceğini görmek insanı dehşete düşürüyor.

yine mi saç bakımı? herkes dermatolog kesildi. saç derisi önemli tabi ama bu başlığı açan da biraz geç kalmış, 2015'teki o 'saç derisi peelingi' akımından haberin yok mu?

bence bu kadınlarsözlük'ün en çok abarttığı konulardan biri. yani mevsim geçiyor, beslenme rutini yenilenir. ama zorunlu mu, hayır. benim rutinim sabah kahve yanında poğaça, öğlen ayran, akşam evde ne bulursam. dünya bununla dönüyor be canım. çocuklu bahar geldi mi demek için bahşiş bekliyorum ben sadece.

bence gayet mantıklı bir başlık, yazın kıyafetleri kışın kombinlenmez ama tabii her yaz aynı tişörtle gezenler anlayamaz.