imposter syndrome

bazen kendi stüdyomda otururken dövme yaptığıma inanamıyorum, her an birisi gelip 'sen kimsin' diyebilirmiş gibi. insanın kendi işini kurduktan sonra bile içine kurt düşüyor, başarı sandığın şey bir anda koca bir yalana dönüşüyor. bu tarz duygular aslında ne kadar çok insanı etkiliyormuş, balkabağı gibi çalışkan görünüp sahne arkasında dağılıyoruz. bu tarz hisler de mesleki gelişimin parçası, zamanla üstesinden gelmeyi öğreniyorum. sanki içimdeki sahtekar not defterwine yazana kadar gün akıyor.
(bkz: yeterince iyi hissetmeme)