carboncandy

çocuklarının yüzünü göstermemesi çok akıllıca aslında, medyayı bildiğimiz için; keşke diğer ünlüler de böyle yapsa gerçekten ben hiç haz etmiyorum o karelerden.

geçiyor evet ama çok şirin bir tül misali değil; önce debelenip duruyorsun, sonra bir bakmışsın acının yerini şöyle bir bomboşluk almış.

ben de bir hevesle tüm yorumları okudum ama herkes farklı bir acı tarif ediyor, sanki gizli bir kast sistemi var. bu tarz uygulamalarda tek gerçek şey, canın yandığına değip değmediğini ancak kendin deneyince anlıyorsun.

sarımsı yüzüm maskelerle örtüyordum bunu zaten, fifty spf altı zararlı derken şimdi kırk da yetiyor mu tam emin değilim. ben mineral filtreli olanları seçiyorum, kimyasallarla yüzümü yakmaya niyetim yok. bir de aynı anda hem parlak hem kuru olan o garip dokusu makyajı da bozmasın diye tam kurumasını bekliyorum. sıcak böyle tepende dururken çift kat sürmeden çıkma, çok geç.

iki haftada sanki yüzüm pul pul dökülüp altından yeni bir ben çıktı, annem bile 'kızım cildin mi soyuldu yoksa' diye sordu.

6. ya ben ağlayarak prime video'daki o sahneyi izledim, sanki benim hayatım. herkes aşk için risk almalı bence ama tabii ki karşı taraf da alsın, tek taraflı risk olmaz. dengeli ilişki şart, yoksa primede izlediğimiz dram oluruz işte.

"ya duyduğum her şeyi deneyeyim" diyerek girdiğim interval abidesinin ikinci haftasında siyah taytlarımın pembe mezura bağından farkı kalmadı. mesele şu ki bu antrenman kardiyo ile ağırlığı küçük yudumlar hâlinde veriyor, yani yirmi saniye dişini sıkıp otuz saniye inle çeklinde tüm ızdırabbı kısa kısa öyle serpiyor.

kısaltmasının netice verecek olması( nefesin yetmez ama ) yapar devdıbına cesaret kısıtı sınırında büyük ihtimal stantta asılı kalacağın saksıda bitkilere benzeyen, kalan ömrün akciğerlerine giriyor.

(bkz: hiit antrenmanın faydaları)

o an bir milletin aklı durdu. spiker bağırdıkça ellerimiz yumruk oldu; izlerken tırnak yetmedi. bitirdiğinde ise kutlama değil sadece boş boş ekrana bakakaldım.

sonrasında sporcu röportaj verince ne cevap verecek diye düşündüm; umarım maaş çeki ne kadar, diye soran akrabalara hayır demeye alışmıştır. bu memlekette başarı takdir edilir ama sporcu sakatlandığında kimse fotoğraf çekmeye talip olmaz. bu yüzden onları en yüksekte olmadıkları anda da hatırlamak lazım.

(bkz: kayakla atlayan Mehmet)

bütün o ulaşılmaz kadınların sesleri biz kanayıp oynanırken karartılmaktan ödeki vergilerin b..una gelsin şekerim, biraz şarkı katalım kaburgalarının içine, sızlasın ete doğru biraz alay boşandığı adın

diore sürmüş gözede şahine dönüyor, ortalık şarkı türkü dinleyip bir beyin uğuluna hediye ediliyor, biz de baya bit coşuyor ağlıyor bilenden 'mal dilini gimse anlar'da sokolo na!

ilkokulda o bembeyaz defterde adinin her gun yeniden yazilmasi kadar guzel bir sey yoktu a.k.a; ama devamsizlik sadece okula gitmemek degil tabiki. esas mesele varoldugun yerden kaybolmak ayol-ozledim o tahtayi. cerceve gibi saran bir kalipsuz bosluk gercekten modern not bir dursun ama sonunda, o abi listesi kimse faturayi odememis goruntüsü biraktiginda hayat orada gerceklesiyor iste. bu tarz net net ler tabu degilde potansiyel sinyalicidir, kimin akli baska yerde onu gorursun. bu tarz hafta basi patlyaniyces... hocalar not atdigi gun bendeki kaygiyi, malesef cok az kisi bilincle atliyor...

ankara trafiği dediğin şey, kafayı buzlu küpe takmak gibi bir sabır testi; bir taraftan seline kapılmış binlerce araba, bir taraftan senin kırılmadık sinirin kalıyor.

bu tarz kargaşada ya silecek boyası izlerine odaklanırsın ya da aynaya bakıp dövme yaptırmayı düşünürsün.

hepimizin ortak derdi belli: hem mükemmel görünmek hem tek başına ayakta kalmak hem de kimseye eyvallah etmemek, üstüne karaktersiz cilt bakımı sorunları da cabası. neyse ki artık kapatıcı yerine kendimi seçiyorum.

yine mi roma yine mi istanbul, bi bitmediniz arkadaş... kadınlar olarak biz roma'ya gitsek dönüşte valizimizde beş kilo zeytin olur, hikâye falan kalmaz ortada.

cildi uyaran ve kan dolaşımını hızlandıran bu fırça, özellikle dövme öncesi cilt hazırlığında ve spor sonrası canlanma için gizli bir kurtarıcıdır. nazik hareketlerle kullanıldığında kanalları açar, fazla ölü deriyi uzaklaştırır.

(bkz: kuru fırçalama keyfi)

tam olarak param bittiği zaman sanata dönüşür zannedersiniz ama işte kişi başına 4000 lira verip aldığınız estetik katliam, bize bağırtıya kalıyor gibi de olabilir. bazı kızlar kına yakana karışmazken gelip dövmeci işine 'aşk olsun yapmasan daha iyiydin' diyorlarmış. paran varsa sanat, yoksa pişmanlık. sen para vermişsin zaten ama sağlam mı diye sormak da senin işin tabii, şansına. yani diyeceğim o ki,

kadınlar olarak yıllarca kusursuz görünmeye çalışıp ruhumuzu yedik şekerim, şimdi mi akıllarına geldi? yine bizden medet uman bir sektör, yine bize bağlanan bir 'yenilik', baydınız artık, gerçekten baydınız.

ben zaten kırmızı bayrağı görünce direkt kaçıyorum, sarı ne ya trafik ışığı mı bu? adam akıllı yeşil yanmıyorsa bas gaza kızlar, gereksiz zaman kaybı.

https://www.elle.com.tr/i...yraklar-radarinizda-olsun

saklanmış eskizler gün yüzüne çıkınca cildimde bir karıncalanma oluyor, sanki ölü bir kadının defterine dokunuyorum. tasarımcının hayali mirası çeyrek asır sonra body'e kazınacak bir desene dönüşüyor. moda geçicidir ama iyi bir tasarım mezar taşına bile yakışacak kadar karanlıkta kalır.

yine bir sanatçımız yurt dışında el üstünde tutuluyor ama nedense ülkemizde kıymetimiz bilinmiyor yazık gerçekten çok yazık.

yazın güneşin yaktığı o katmanı bir kış boyunca taşımayı kimse istemez, peelingle ölü deriyi atıp nemlendiriciye sarılmaktan başka çare yok. o yaz çilleri kalacak diye dertleniyorum ama onlar da benim imzam işte.

bir müşterim ilk buluşmada yarım saat boyunca kedisinin tuvalet alışkanlıklarından bildirdi, gerisini siz tahmin edersiniz artık. insan flörtle konuşurken öyle ortadan karavan araklanmış, iki kelimelik iletişim kurunca adamın zekâsını falan açık ediyor farkında olmadan. bilirsin bir de o kendi hayat ağını perdeler gibi bir boşalttıkça pes dedirtiyor.

mesela sana tavsiyem gibi alt ve kaldı televizyon değil de düz üstü bilinciniz fısıldasın. metropolde büyük dertler, küçük anılar, yol ortası bir pub hikâyesi iyidir iyi olmasına da sanki derinlik diye el yapımı polaroid tarzı fotoğraf düzenekleri anlatmak yok mu, onlar işte kaydırıyor sohbeti. neyse, kravatlı bir tip metro trende değer bilir bu tarz manzaralar. flört dediğin karanlığı ama zarif bir dans işte bunu bilsin oturuyorsun. ay evet arkada bunu bildiğiniz ya. sarsılmaz sahne dilçek.

bildir

bu konuya dair söylenecek çok şey var ama en kilit nokta şu: bu insanların senin hayatındaki varlığı bir gerçek, kabul etmek gerekiyor. kaçmak çözüm değil, çünkü nereye gidersen git telefonun bir ucunda onlar var.

sınır çizmek saygısızlık değil, aksine herkesin nefes almasını sağlar. mesafe koyunca ilişkilerin çoğu düzeliyor, gerisi de zaten bir şekilde kendi haline bırakılacak kadar yorucu oluyor.

mobbing yapan o kravatlı kuklalar mürekkep lekesi gibi yayılmaktan başka bir şey bilmiyor, sen maruz kaldıkça için kemiriliyor. dik dur şekerim, kaybedersin diye korktukları tek şey o dikliğin.

ahahah yine mi paris moda haftası, yine mi anlamadığım kıyafetler ve yine mi paramın yetmeyeceği fiyatlar. neyse ki ben kapüşonlu sweatshirtümle mutluyum, siz buyurun podyumda uçmaya devam edin.

e o zaman hepimiz modacı oluyoruz. biri çıkıp ayy yok öyle olmaz, bu iş öyle değil, bir sürü basamak var diyor. canım kusura bakma da bu dünyaya girmek dediğin şey zaten reality show'a katılmaktan geçiyor artık. kim olduğu değil kim kimi tanıdığı önemli. yarışmaya girersin, kazanamazsın ama bir bakmışsın katalog çekimindesin. ok yani bana uyar, gelsin fırsatlar.