kaybettiklerimiz film

izlediğimde içimi bir huzur kapladı, sanki biraz da kendimi gördüm. anksiyetemle boğuşurken böyle filmler bana iyi geliyor. karakterler gerçekçi, hikaye çok katmanlı. kaybetme korkusu ve kendini bulma teması işlenmiş ama asla depresif değil. bu tarz filmler insana kendini hatırlatıyor. özellikle baş karakterin terapistle konuştuğu sahneler çok tanıdık geldi bana. yavaş ama akıcı bir anlatımı var, sıkılmıyorsunuz. bu tarz içsel yolculukları sevenler mutlaka izlemeli.

bir de müzikleri var, o ayrı güzel. film bittikten sonra uzun süre aklımda kaldı. bazı sahneler insanın içine işliyor. ben bu filmi herkesin izlemesini isterim çünkü ruh sağlığına iyi gelen şeyler az. sonunda bir öğüt ya da çözüm yok ama zaten öyle olmasına gerek yok. bazen sadece hissetmek yeterli. bu tarz sakin, düşündüren, insanı sarıp sarmalayan bir film.