dünyaca ünlü derler ama bence asıl hikayesiyle ünlü. olimpiyat madalyaları falan bir yana, gerçek başarı kendi sınırlarını bir bir aşmasında. özellikle son yarışta yaptığı o hareket var ya, insanın ekran başında ağzı açık kalıyor. hem hızlı hem zarif hem de inanılmaz bir enerji. saha içindeki duruşu, rakipleriyle arasına koyduğu mesafe... hepsi kusursuz. bir de sahne dışındaki hallerini görsen, minicik çocuklarla fotoğraf çektirirkenki o samimiyeti. işte gerçek şampiyon budur. sadece kazanmaz, gönülleri de kazanır. oysa bazıları var ki sadece kazanır da memnuniyetsizdir. bu adam ise her maçta sanki ilk şampiyonluğunu yaşıyormuş gibi heyecanlı. üstelik hala daha durmuyor, yeni hedefler koyuyor. bu hırs ve azim gerçekten takdire şayan. kim bilir bu kadar çalışmak için kendine neler diyordur. sabahın köründe antrenman, akşam yine taktik... bence onu izlemek bile insanı motive etmeye yetiyor. spor yapmaya niyetleniyorum bu adamı izleyince ama yarım saat sonra koltuğa geri dönüyorum, o ayrı konu. yine de böyle sporcular sayesinde insan spora biraz daha ısınıyor.
