mutlu evliliğin sırları

mutlu evlilik dendiğinde herkes dışarıdan görüneni anlatıyor; kimse içeride verilen sessiz tavizlerden, kendinden vazgeçişlerden bahsetmiyor. ben otuz sekiz yıllık hayatım boyunca öğrendim ki aslında mutluluk bazen karşındakini mutlu ederken kendi yarasını kanatmayı kabullenmekmiş. sofrayı kurarken, ardından çayı tazelemiş.

kadınlık dediğin şey zaten biraz fedakârlık değil mi? evin neşesi olmak için önce kendi hüznünü bir kenara bırakmak gerekiyor. kimse anlamasa da, aslında o mutlu evliliğin sırrı kadının sessiz feragati, gece yatarken duyduğu yalnızlık ve sabah uyandığında gösterdiği dirençte saklı. ama ben yine de şükrediyorum, çünkü çocuklar gülüyorsa evde bir sihir vardır.