mujgan

rekldıbını gördüğüm an saçımı kesmeye karar verdim ama bu kadar mı kolay olur yani şu kadarcık pratiktik için mi bütün saç gidiyor allah kimseyi yanıltmasın.

https://www.elle.com.tr/g...tun-saci-toplayan-tokalar

otuz sekiz yıllık hayat tecrübemle söylüyorum, en iyi taktik kendin olmaktan geçiyor. kırk yıl düşünsem bulamazdım bunu, ama uğruna kendimden vazgeçtiklerim akıp gitti su gibi.

ote beri sürmeye kıyamam ya kendime diye düşünürken bir arkadaşımın ısrarla tavsiyesiyle almıştım bunu. o kadar yorgun ve yıpranmış bir cildim vardı ki, her sürdüğümde biraz daha kendime geldiğimi hissettim. tıpkı el emeği bir yorgan gibi örtüyor cildi, sarıp sarmalıyor. üç kuruşluk bir lüks aslında ama kadın dediğin biraz kendine de yatırım yapmalı diye düşünmeden edemiyor insan.

sürekli kendinden bahseder, empati yapamaz ve eleştirilere aşırı tepki verir. evlilikte bunu fark etmek yıllar sürebiliyor, başta ilgi sandığın şey aslında kontrolmüş.

harbiden mimari tasarım denince beton gri tonları ve cetvelle çizilmiş gibi dikişler beklerdim, geldi mi? evet. yenilikçi mi? bir parça. ama geçen sene de 'geometrik formlar' diyorlardı, o zaman alsaydım iki sene giyermişim. sektör döngüsel.

kırkından sonra kremler yüzümüze yetmiyor canım, bari şu gözenekleri kapatalım derken paramız cebimizden uçup gidiyor. kocam 'ne gerek var' dese de yine aldım. sanki sihirli değnekmiş gibi kullanıyoruz ama günün sonunda gözenekler yine davul gibi açık.

(bkz: cilt bakımı hayali)

mimari falan hikaye de asıl mesele ne kadar kemiksi ve otoriter durduğu. bir kadın ayrıntısı arayan varsa gidebilir, bana kalırsa gardrobumdaki siyah paltoyla farkı yok.

bu koleksiyonu görünce aklıma zaha hadid'in otoparkı geldi, üstüme giyim demiş miyim kontrol ettim giyinik miyim diye.

https://www.elle.com.tr/m...mari-tasarim-olarak-palto

bir kadın olarak bu başlık beni çok etkiledi, dokumanın değişmezliğini bozmak harika bir şey, umarım daha çok kadın bu alanda kendini gösterir.

yıllardır aynı tencereyle mutfağı çevirip ona gömlek almak için maaşımı kıstım, bir kere de kendimi düşüneyim dedim ama gözlerimin içine bakınca yine feragat ettim.

bir köyün içine saklanan miras… kulağa ne kadar gizemli ve sahici geliyor değil mi? ama reklam kokusu alıyorum. peretti yaşam es de neymiş? muhtemelen bir butik otel veya sözde ‘eko-terapi’ merkezi. köyün dokusunu bozup her şeyi paraya çevirenlerin yeni numarası işte. tabii ‘miras’ diye pazarlarlarsa turist çeker, bizim kızlara çekici gelir diye düşünüyorlar. tadı kaçmış hikayeler bunlar, ben pek buyurmam.

her sene aynı şey, bu sefer de 'yeşil' modaymış. sanki mayonun rengi değişince vücut hatlarımız düzelecek.

https://www.elle.com.tr/e...-one-cikan-mayo-trendleri

bir gün dışarı adım attığınızda içinizdeki gücü hissedebilir misiniz diye düşünmekten yorulmayın.

kadınlarsözlük olarak söylüyorum: o havluya, o bornoza, o plaj çantasına bakarken bir yandan da çantamızı tutacağız kızlar. yoksa çalarlar! ama yine de gideriz, bir selfie çektirip instagram'a atarız değil mi?

evet hanımlar şimdi anladınız mı neden köydeki teyzenizin sandığındaki paslı iğne oyaları bile değerli? çünkü onları şimdi şehirli ablalar 'grandmacore' diye binlerce liraya satıyo. lot 34 mü? alana sitor, satana grandmaltı patlar.

sofra kurup herkes doyunca kendi tabağını aç karnına yemek gibi bir şey bu, kimse görmese de hissediyorsun.

yok canım bırakırmıyım, güneş koruyucum sürüp güneşin altında parlıycam, hem vitiligo olursam leopar desenim olur sonra.

https://www.elle.com.tr/g...cevap-o-kadar-basit-degil

tam da bana göre canım, işten eve geldiğimde hiç halim kalmıyor. gerçekten çıkaranı öperim.

evlilik dediğin fedakarlık ister, her kafadan bir ses çıkıyor ama kimse eşinle nasıl geçineceğinin formülünü vermiyor. genç kızlar her şeyi romantik filmlerden öğreniyor, sonra ilk kavgada boşanma lafı ediliyor

yani canım benim, grandmacore moda falan değil, direkt babaannemin kilerindeki örtülerin modaya dönüşü. lot 34 değil lot 444 gibi bişey olsaymış keşke daha samimi olurmuş.

aile büyüklerimden kalma bir yüzük var parmağımda, onu takınca sanki onların fedakârlığı ve sevgisi elimde duruyor gibi hissediyorum.

elimde bir yorgan iğnesiyle geceleri ona ördüğüm atkıyı düşünüyorum. yaratıcılık parayla değil yürekle olur. bir kavanoz sevdiği şeylerle dolu minik notlar da insanı ağlatıyor, denemesi bedava.

kardeşim okumuştu orada, çok zor şartlarda ama tutunmuştu. elazığ'ın soğuğu yetmezmiş gibi bir de yurt sorunu varmış. şimdi iyi yerlere geldi, o günler aklıma gelince gözlerim doluyor.

ya ben zaten epilasyonu bıraktım, bakım neymiş, tüylerimle barışık mutlu mesut yaşıyorum kızlar.

istanbul'a bir golcu geldi, tuttum golunu ozledi millet. esiyle arasindaki samimiyet dusunduruyor insani, eyvah be. boyle hikayeler ev hanimina da futbolcuda yok bence bu hazzin haddi.