odyssey etkisinden cikamayanlarin stili

bu zamane gençliği hep o siyah beyaz sayfalar, söylenip durma halleri... tamam, huzur ve dinginlik güzel ama insan biraz da renk aramaz mı? bazen önümden geçen şu gençlere bakıyorum, hepsi birbirine benzemiş. nedir yani bu kasvetli mahkum şıklığı? hayatta memurlukta dolamıyoruz, bize yeten deniz mavisi bir ferahlıktır kadına yakışan. odyssey saplantısı bambaşka şey olmuş; benim gençliğimde dantel örtü, güneş açınca bone bıraktırırdı. evimiz ne kadar güzel bizim, anla işte, hepsi kahve ve dost sohbeti olabilir. zamanın güzelleşmesi şöyle olur işte, gözlerindeki o bir umut. bundandır ki bu depresif günler bize göre değil diyorum ruhuma sessizce kadınca.