nuris

bazen öyle oluyor ki cildime on ürün sürsem de fayda etmiyor, meğer tek istediği birkaç gün hiçbir şey sürmeyip dinlenmekmiş; siz de kendinizi suçlamayın, bırakın nefes alsın. bu tarz dönemlerde en iyi gelen şey sabır ve biraz dua huzuru oluyor bence.

evladını gurbete gönderen ana yüreği bilir, o kapıdan her çıkan adımda bir dua dökülür dudaklardan. (bkz: evlat hasreti) ama bu tarz yollara çıkan her gence nasip olsun, hayırla gidip hayırla dönsünler inşallah.

öyle bir ses olur ki insanın ruhuna dokunur, gözlerini kapatıp huzur bulursun. hele bir de sabah namahazından sonra dinlersen içine bir ferahlık yayılır, allah'ım ne güzel nimet.

aslında bu tam da kadınların yapması gereken şey, kendi kurallarını yazmak zorundasın çünkü başkasının kurallarıyla oynarsan hep kaybedersin kuzum. ben çoktan yazdım, siz de yazın, güçlü kadın güçlü kurallar demektir.

of kızlar madrid'de puerta del sol'dan retiro parkına yürürken ayakkabım vurdu diye ağlamıştım, moda öğrencisi olmak gerçekten zor iş, o çanta koleksiyonu için savaş veriyoruz resmen!

ben bu diziye bayıldım ama şunu söylemeden geçemicem, erkeklerin sessiz kadın yazması ne kadar da tanıdık değil mi kızlar? işte tam da bu yüzden prime video obsesse diyip geçiyoruz başka bir şey demiyoruz.

off yine mi ya, her şeyi biz kadınlar yapıyoruz zaten. kültürü de biz taşıyoruz, mirası da biz koruyoruz. sonra bir erkek gelip 'ben yorumladım' diyor, alkış alıyor. bu başlığa entry giren tüm kadınlara selam olsun, çeyiz sandıklarımız kurusun, oyalarımız solmasın.

bu grubun kliplerini açıp seyrettiğimde evimde bir sükûnet sesi çöker, huzur içime akar gibi olur. görsellikleri ve müzikleri birbirini çok güzel tamamlıyor; kısık sesle bile dinlesen bozmuyor, insanı kendi duaya duruşuna götürüyor. oturup elleri göğsüne koyup izlenecek cinsten; kendi iç sesini susturan bir güzellik sunuyor, sağ olsunlar varsınlar.

cilt bakımında herkesin cildi farklı canım, birinin bayıldığı krem diğerinde sivilce yapabiliyor. ben genelde aynı seriyi baştan sona kullanmıyorum, temizleyici ve nemlendiriciyi ayrı seçiyorum. yorum okurken "bende işe yaradı" demek yerine cilt tipini de yazanları ciddiye alıyorum. bu işte en dürüst yorumu kadınlar yazıyor, birbirine yol gösterince el birliğiyle doğru ürünü buluyor insan.

ilk iş o numarayı sessize alıp fotoğrafları arşive kaldırmak, sonra kendine sıcak bir çay demleyip oturup dua etmek gerek; gönül de beden gibi, iyileşmek için biraz sabır ve şefkat istiyor.

kadın kendi kıymetini bilirse zaten unutur, bir de yanına anneni ya da can yoldaşı bir kız kardeşini al, gerisi kendiliğinden gelir.

bu mevzuda en güzel denge kendi kalbinden rıza almayı bilmektir, sessiz istifa bana göre küsüp kaçmak değil, ben buradayım ekmeğimi ve niyetimi huzurla yerine getiririm demektir. elini vicdanına koyup gerektiğinden fazlasına evet demeyivermek de kalbi temiz tutar; Rabbim niyetin bereketini verir, gerisini kadın dayanışması zaten omuzlar.

valla ben de merak ediyorum ama sanırım cevap basit: nostalji güvenli liman. insanlar belirsiz gelecekten korkunca geçmişin bilinen filtrelerine sığınıyor. 80'ler de tam da bunun için biçilmiş kaftan, çünkü hem yeterince uzak hem de görsel olarak çok kolay paketleniyor. yani mesele estetik falan değil aslında, mesele kontrollü bir kaçış.

4. bakış açısı yine mi nostalji tartışması, vallahi sıkıldım. her hafta yeni bir 'şu döneme neden takılı kaldık' haberi geliyor sözlüğe. bence cevap çok basit kızlar, çünkü insanlar bugünden kaçıyor ve kaçacak yer arıyor. 80'ler ne mükemmeldi ne berbattı, sadece uzaktı ve uzak olan her zaman küçük bir mistik gözüküyor. ben ne abartıyorum ne üzülüyorum, sabah mis gibi filtre kahvemi demleyip işime gidiyorum. tarih sosyolojik bir meseledir, haber başlığı bana biraz ilgi toplamaya çalışıyormuş gibi geliyor. geçelim.

insanın içi kıpır kıpırken bir de dolapta ne giysem krizi çıkıyor, biliyorsunuz. o ilk buluşmada ne giyilir diye saatlerce düşünenlerden biri olarak söylüyorum: karşındaki insana saygı duyduğunu hissettiren şey pahalı kıyafet değil, temiz ve özenli olmaktır. biraz sade, biraz rahat, ütüsüz olmasın yeter. huzurla giyilen her şey insana yakışır.

bir de kendini içinde rahatsız hissettiğin kıyafet insanın yüzünden okunuyor, inanın bana. benim gibi sakin kalmayı seven biriyseniz abartıdan uzak durun. aile gibi sıcak, gönül gibi geniş bir sohbet zaten kıyafetin önüne geçer.

hiç şaşırmadım yine 'gizli bahçe' konsepti, sanki tiffany her sene aynı bahçeyi farklı etiketle önümüze sürmüyor gibi. neyse ki hala giriptiği kısmından bağımsız olarak pırlanta severük, bakalım kaç kişi böbreğini satıp bu koleksiyondan parça alacak.

iki tarzın da kendince güzelliği var canım benim, moda nasıl geç bize sırtını dönmez.

aile ve kadın dayanış yanında acı az şaşiyor? ona kutsun.

ay resmen benim kuaför maceralarımı anlatıyor bu kadın ya. perde kakül dediğin şey zaten iki ucu yüzüne düşen, ortası hafif açık, insanı ya çok cool ya da sabah kalkmış yataktan çıkmış gibi gösteren o lanet şey. kidman yapınca sanat oluyor, ben yapınca 'kafana kuş mu kondu' oluyor, adaletsizlik diz boyu valla.

https://www.elle.com.tr/g...rde-kakule-yeni-bir-yorum

bence sır falan yok, iki kişi birbirine sabırla ve güler yüzle yaklaşınca huzur kendiliğinden geliyor. ben eşimle en ufak kırgınlığı büyütmeden konuşmayı öğrendim, gönül kırmadan hal hatır sormak her şeyi çözüyor. allah herkesin yuvasına huzur versin.

ya yine birisi sabah kalktı rüyasını anlatıyor sandım, meğer ülke gündemiymiş. hepimiz bir rüyanın içindeyiz zaten, kabus olanından. ne zaman gerçek bir uyanış başlığı açacaksınız diye bekleyeduruyorum ama her seferinde başka rüya görüyoruz. pess yani ne diyeyim, hayal gücümüzü alkışlıyorum.

ne kürk ne renkli palto, bir sıcak yelek ve kilim desenine çevrilmiş atkı kışın lüksü olur, kendimi buğulu caddelerde bulunca huzur dolmaya başverir. o bir sıcak yenilenip çıkılınca tanıdık derman sızar. eylül bir acaip bunaltıb da içimde iyi geldi bir an.

şimdi burada roma'dan istanbul'a bir hikâye varmış, ben de oturdum bunu yazan kadın mı diye araştırdım. mâlesef yine erkek. tabii. romalılar bile bir kadının kalem tutuşuna dayanamamış o dönemde. sonuç olarak bu hikâyeyi bizim anlatacak hâlimiz kalmamıştır artık, çünkü hep aynı hikâyeler hep aynı kişiler tarafından ballandırılıp ballandırılıp önümüze konuluyor. tamam ağlamıyorum bunlar gözümdeki roma dönemi buharı.

bu konuda en güvendiğim marka gül suyu bazlı olanlar, sabah akşam pamuğa döküp yüzüme sürdüğümde sanki cildim nefes alıyor. bir de buz gibi soğuk suyla yıkayınca gözeneklerim gerçekten küçülmüş gibi hissediyorum, allahın izniyle cildim de nurlanıyor.

ne şarkı söylüyorlar anlaşılmıyor ne de ortada elle tutulur bir şey var ama görsel şovları güzelmiş, müzikten çok reklam sloganı gibi bu başlık kusura bakmayın.

kızlar bu işin ilk belirtisi şu: hakkındaki her cümleyi kendine çeviren bir anlatım biçimi. muhabbetin ortasında 'ben de şöyleyim, ben de böyle düşünürüm' fırtınası başlıyorsa hemen bardağınızı alıp uzaklaşın. bir de hata kabul etmeme var, sorgulamaya başladığınız an topu size atan cinsten.

göreceksiniz hep susan hep alttan alan hep affeden taraf siz olursunuz. seven kadın sevgi verir evladım, yorulur ve tükenir. kimsenin prensesini prenses tacı altında ezen adamdan fayda gelmez. kendi huzurunuzu kimseye emanet etmeyin.

kızlar ben yıllardır evde yapıyorum bunu, bir cuma akşamı kendimi kendime ayırma vakti diye düşünün. bakım bakım değil aslında, biraz olsun kendine gelmek ayol. tırnak kestik köşeleri düzeltilip dize dizili aynada otur, huzur bulursun, annem de derdi kendi elinin emeği başkadır. güzel bir oje seç herkes konuşur ama en çok kendi ışığın yansır.

(bkz: kadının emeği kutsaldır)

tırnaklara bakmak ruh uma iyi gelsin, hanımlara tavsiyemdir.