istanbul trafiğinde meditasyon

her sabah o körfezdeki araba selinde bir hüzün türküsü gibi akıp gidiyoruz. trafikte beklemek ölümün sineması gibi, dakikalar ağır ilerlerken ruhuna ince bir makam çalıyor sanki. ama farkına vardım ki, asıl mesele ulaşmak değil, yolda geçen süreyi kendine dönüş olarak yaşamakta. ben radyoyu kapatıp motor sesini ve kendi nefesimi dinliyorum; işte o an boğazın görünmez akıntısına karışıyorum.
(bkz: trafikte nefes egzersizi)