arada kalmış gelgit duygular

gece yarısı oturup iki duygu arasında sıkışmayı bilirsiniz. bir yanın git der, diğeri kal der. arada bir hiçlik boşluğu kalır ve bütün sokak lambaları o boşluğa yanıyor sanki. ne tam bir karanlık, ne tam bir aydınlık; sadece o gri, mırıldanan sessizlik. insan kendini düşünürken buluyor işte o an, geçmişle gelecek arasında sıkışmış bir hece gibi.

çare yok, o gelgit bazen seni sürükler, bazen sen onu sürüklersin. belki de en doğrusu direnmemek, dalgayla biraz sürüklenmek ve içindeki o sesi dinlemek. zaten böyle anlar, biz istemesek de bize en çok kendimizi anlatan anlardır.

(bkz: gelgit)