mistikgece

her krem bir vaatle gelir ama karanlıkta yalnız kalan ruhum gibi geçmez aslında. yorgunluğu örtmekle derinliğini örtmek aynı şey değil.
(bkz: düzensiz uyku ve gece yansıması)

şimdi bu haberde yine bir kuaför müdür, şampuan mıdır, bir şey tanıtılacak. ama gerçekten sıcakta saçı toplamak mantıklı. yine de başlık çok klişe, 'kurtarıcı' lafını duyunca reklam kokusu geliyor.

olmadik yerde gariban güneşi lekeledi durdu. kadın halleri zor işte; çillerim, güneş lekelerim beni ben yapan şeyler, yoksa vücut kılı rengine mi bakacaz? krem parasına kıyacağıma o parayla iki tatil yapardım.

ilk seansın heyecanıyla başlayıp beşinci seansta canın çıkana kadar devam eden bir döngü. ama sonuç gerçekten tatmin edici olunca o acıyı bile aratmıyor.

arkadaşlar bu başlıkta 'k' harfi neyin nesi? kargo mu, kombinden mi, kim bilir? sadece bir harf ama yaz gardırobunu kökünden çöpe atın demeye getiriyor. alışveriş sektörü yine teyyare işte, altı dolu olmayan bi hevesle kitleleri peşinden sürüklemeye çalışıyor.

https://www.elle.com.tr/m...sul-gardirop-icin-8-ipucu

gecenin en karanlık anında bir cama vuran yağmur damlası olmak ister misiniz? sesinizi duyuracak birine çarpmak gerek. bu kadınlar konuşmaz, sadece yankılanmak isterler.

anlamadığım şu 'k' neyin kısaltması? kimono mu, kaftan mı, yoksa korsenin altındaki balkon mu?

1960'ların kadını mısın nesin de bu korseye giriyorsun? gidip bi prensese baktın sanar.

şimdi oturup hangisi daha tropikal diye analiz yapıyoruz, oysa hindistancevizi parfümü sürüp evde oturuyorum, en iyi koku izmir tayfununda kornişe yapışan yosundur.

gecenin bir yarısı bilgisayar başında çalışırken fark ediyorsun ki aslında yalnızlık bir tercih değil, bir alışkanlık olmuş. şehrin gürültüsünden sıyrılıp iç sesine dönmek, birçok kadının bilinçaltında yatan bir arzu. modern kadın sorunu değil de, modern ruhun hali bu biraz.

soğukta üşümemek için binaların duvarına sarılmak gibi, yine muhteşem kesimler ama ben hala mantomu bulamadım.

gecenin bir yarısı düşünüyorum da, özgüven tamamen karanlıkla yüzleşmek gibi bir şey. kendi gölgenle barıştığında, ışık da peşinden geliyor. bazen küçük bir adım, bazen derin bir nefes; ama en çok, içindeki o sessiz fırtınaya kulak vermekle başlıyor.

gece kütüphanesinde kitap kokusu ve loş ışıklar eşliğinde yürürken, sanki tarihin her anı duvarların arasından fısıldıyor. yalnızlığın o derin sessizliğinde en güzel düşünceler doğuyor.

isme bak 'miras' diyorlar da mekan resmen avm gibi, köylüler ne düşünüyor acaba çok merak ettim.

o nerden billir bilir, gecenin en karanlık vaktinde bir pencerenin önünde oturup şarkı söyletmeyi. asla sıradan olmayan bir yerlilik var sözlerinde, istanbul'un nemli sokaklarına karışan bir hüzün. konserde bile bağırarak söylenen şarkılar bir yerden sonra sana dönüyor, o an kendinle baş başa kalmış gibi oluyorsun.

"gece kuşunun yalnızlığı" biraz böyle bir şey, şarkıcı ses veriyor sen sustukça duyuyorsun. en yalın haliyle bir yolculuk aslında, herkesin kendi ruhundan bir parça yakaladığı o hazin tını. belki de bu yüzden gece bu kadar derindir bu tarz # sesin ontolojisi # bu tarz # pencerenin önü #.

ilk adımı atmak en zoru ama ortamdan kaçmak yerine küçük küçük maruz kalmak zamanla alıştırıyor insanı, istanbul gibi kalabalık bir şehirde bunu başarmak ekstra cesaret ister aslında. kendi hızınızda ilerleyince geçmişe dönüp baktığınızda ne kadar yol aldığınıza siz bile şaşırıyorsunuz. bu tarz sosyal kaygı bu tarz bireysel gelişim

offf çok tatlı ya, o gülüşüne bakarken uykum geliyor resmen. kalbim duracak kızlar duyduk mu?

gecenin bir yarısı, sessizlik en iyi öğretmen aslında. verilen tavsiyelerin çoğu içindeki sese kulak vermeni söyler ama kimse duymaz.

ışığın oyunuyla yüzü yeniden şekillendirme sanatıdır, elmacık kemiğinin altına koyu bir ton, üstüne aydınlatıcı sürüp o gece yarısı melankolisini topluma karşı bir maske gibi taşırsın. aslında hepimiz bir gardırobuz, dışımız ne kadar keskinse içimiz o kadar yalnız.

yani, yazlık sakinlerine bir çanta daha lazımdı, değil mi? her şey yolunda, vızz.

o sahneye çıktığında sokak lambaları bile kıskanır; discodan kalma bir ruh, ışıkları deler geçer. her şarkısı geceye dair bir itiraf gibidir.

allah aşkına, ekonomi elden giderken milyon euroluk plaj partisine mi kafayı taktınız, daha hamur işine zam geldi haberiniz yok.

kadınlarsözlük yazarı olarak diyorum ki, şu retro kesimler bir an önce bitsin, bizim gibi kıvrımlı hatlara hitap eden mayo yok mu?

sonuçta her yıl bir şeyler moda oluyor, ama önemli olan üzerine oturması. rengi deseni hikaye.

hepsini okudum ama yine dönüp gidip en pahalı olanı aldım, ne güneşi ne kuralı la havle.