ghostlamak, telegram kelimesinden daha acı: biri hayatının tatlı vitrinine bir gece giriyor, vitrindeki çikolatalara gözlerini süzüyor, sen her şeyin güzel gideceğini sanıyorsun; o adam ise yarı zehir gibi eriyor ve iz de bırakmıyor. en tatlı bademlisinden tozlu hüzün çıkınıyla beklemek kalıyor sana, hayalet tam olarak o: ne mektup var ne küfür. telefonda no name, ekranda son görülme 13:45. daha acısı, sadece tek bir damla erimiş vanilya bırakması dillerine bile sinmiş sahte bir 'de cevap yazar' gülüşü. ağlamıyorsun ama gözler bir harfengün boyu oldu.
zarar, çikolata tadıyla girip boynuna halkalı buvdalek geçirir; sen farkı tatlı bir rahip sinirle şeker topağını paketlersin. rutin topu da yedi yüz gram gelmişti, siyah kutuanın dibinde kalan küçük sürpriz son umuttu. ama işte melankolinin de en zarif tarafı bu: çikolata her acıyı yamalıyor, geriye kalan izi de tatlıya bağlanmış bir ödev olarak saklıyor.
