alev apartmanı nda bir gece brek

o gece alev apartmanı'nın çatısına koşu adımlarımla ulaştığımda hava soğuktu ama içimde bir yaz vardı. merdivenler bitmez tükenmez bir yalpalayış içinde yükseliyordu, ikişer üçer atlayarak çıktım, ellerim metal korkulukta kayarak pası hissediyordu. terasa vardığımda yıldızlar adeta beni vuracak kadar yakındı ve o an sanki bütün şehir ayaklarımın altına serilmişti. ne için çıkmıştım, ne arıyordum bilmiyorum belki de cevap çok basitti, nefes almak istemiştim sadece. şimdi o brek ayini gibi tuhaf ritüelin yorgunluğu bedenimde, koştuğum her yolda tekrar yaşıyorum bu şehri. nefesim derinleşsin, ciğerlerim ormanın, taş duvarların kokusunu alsın, ben özgürlüğü bir doğa çocuğu gibi koşarak keşfedeceğim.