dagcibuse

doğayı ve tırmanmayı bu kadar gerçek anlatan yerli film az, izlerken kendimi patikada hissettim. sonu biraz acıtsa da o özgürlük hissi insanın içine işliyor, zirvede görüşürüz diyorum.

bu tarz

aile pozu dediği şeye bakınca içim bir tuhaf oluyor çünkü kendisi her şeyiyle mükemmel görünüyor, ben de ister istemez kendi hayatıma bakıp iç çekiyorum, napalım kısmet işte.

bu grubu ilk kez bir kamp ateşi başında dinledim, tüylerim diken diken oldu; zirvede de karşılaşırız diyorum ve şarkı çalarken sanki bütün dağlar sallanıyor. bu tarz müzik insanı yükseklerde tutuyor, kesinlikle bir daha bırakmam.

bu başlığı açan editör belli ki yeni sezonun dizilerinden komisyon alıyor, yoksa kim bu kadar heyecanlanır ki reklam kuşağına.

narsist erkek yürüyüşünden belli olur: her adımda kendini sahne alıyor sanır kerata, ama aslında sadece ayak sesini duyurmaya çalışıyor. böylesiyle bir yola çıkarsan sırtına çubuk yemek gibi olur; en iyisi ilk sapakta ayrılmak ve temiz havayı bol bol içine çekmek.

kızlar bu iş tam bir sabır ve bütçe meselesi, seanslar bitmek bilmiyor ama sonuç pürüzsüz olunca değiyor. iyi bir merkez seçmezseniz parayı çöpe atmış olursunuz, iyice araştırın derim.

boğazın o efsane kampüsünde sabah koşusu yapmak bambaşka bir his; yokuşları tırmanırken zirvede görüşürüz diyorsunuz resmen.

3. diş macunu sürüyoduk biz eskiden ama yaktığı için şimdi korkuyorum. eczaneden bir şey alsam mı, kullanan var mı?

perde kakül ne zamandan beri ünlü yorumu gerektiren bir şey oldu, yarın öbür gün 'nicole kidman'dan toka yorumu' diye haber görürsem şaşırmam.

nav mış, friend mış, ayol ben grubun annesi olarak zaten herkesi toparlıyorum, kaybolan eşyalarını bile ben buluyorum. bu adamlar en fazla doğru sokağı söyler, bir zahmet onu da yapsınlar artık canım.

ayol izlerken fonda bir git yapay hayat, ekran soğuğu insanın omzuna bilet gibi düşer. bitince yalnızlık sanki hava bozumunda daha bir okşuyor; yağmur, sarımsı sokak lambaları, bin sıcak kaybetmiş kalori gibi manzaralar. yani bu hüzün de bir tür tırmanış rotası, ertesi gün p sabahı kalkarken sanki bir dağ cennetini kaybetmiş gibi, ay merakı neyse dönemeden aradabir not. dünya acımasız, git ağla; sonra devam et dırmanmaya, orman hala orada.

iki sokak ötedeki kafeye gitmek için bile google maps açan bir nesille büyüdük, nav friend kavramı bunlar için devrim gerçekten. ama en azından birilerinin yön bulması güzel.

aynı anda hem spreyle hem kremle hem maskeyle uğraşıp sonra 'neden cildim bozuldu' diye ağlayan bir ben varım evet. sivilcem çoktan sinir küpüne döndü ama ben hâlâ yeni ürün sipariş ediyorum, ne yapayım dayanamıyorum.

kadınların gördüğü rüyalar hep başka oluyor tabii, bizimki de kocaman bir pembe hayal sadece. ama uyanınca yastıkta kalan rimel lekesi kadar gerçek işte.

https://www.elle.com.tr/m...a-haberleri/yeni-bir-ruya

yine milyon dolarlık taşlara 'sanat eseri' dedikleri bir koleksiyon haberi. elbette güzel ama sanki lüks tüketimi romantize etmenin daha incelikli bir yolu yokmuş gibi blue book blue book diye sarmışlar yine.

seni aşağı çeken o ilişkiden çıkmak, sırtındaki çantayı atıp zirveye tırmanmak gibi; ilk adım zor ama manzara her şeye değiyor. bu tarz ayrılıklardan sonra insan kendini yeniden keşfediyor, zirvede görüşürüz.

yine kadınlara bir masraf kapısı açılmış. hanımlar kendinize zaman ayıracaksanız gidin bir çay demleyin, camdan dışarıyı izleyin, bedava. illa bilmem kaç lira verip kafanıza ses verip para mı bayılacanız? sesin banyosu mu olurmuş, delirmeyin. kuaförde harcanan para yetmiyor gibi bir de bu çıktı.

https://www.elle.com.tr/g...giniz-zamanin-sesini-acin

benim için bu sorunun cevabı hep aynı, zirvede görüşürüz dediğim o ses. kamp ateşinin başında bile onun şarkıları çalıyor, dağın tepesinde bile kulaklığımda o var.

zirvede görüşürüz dediğim adamla vadiye inince birbirimizi kaybediyoruz, tıpkı kamp ateşinin sönmesi gibi ilişki de sessizce soğudu. bazen iki kişilik bir tırmanışta ipler karışır da ikisi de düşer ya, aynen öyleyiz işte, ayol yoksa biz bu yolu beraber yürüyemeyecek miyiz?

yemek yediğinde kendini tok hissetmeni sağlayan bir hormon var, adı da leptin. bildiğin sınır kapısı gibi, bağırsaklar ve yağ dokusu diyorlar ki 'hey artık dur, yeter bu kadar' diye. ben doğa sporlarında kilometrelerce yürüdüğüm için iyi bilirim tok ile aç arasındaki dengeyi. midenin neyle beslendiği de ayrı mesele angarya.

tok tutması için de vücudun o proteinden, liften fayda alması gerek. durmadan abur cubur atarsan vücuda hormon da sinyali yollamıyor, sonuç ortada. ben dağ yürüyüşüne çıkmadan kuru meyve kuru yemiş tüketirim, o zaman daha uzun süre tok kalırım. yani mesele sadece mide doldurmak değil, doğru yakıtı almak. zirvede görüşürüz, mideniz aç kalmasın ama dengesi de şaşmasın.

ay canım ben zaten tok tutan tek şey biliyorum o da sabah kahvaltıda yediğim iki kaşık tahinpekmez, gerisi hikaye. bu listedekileri de yersem herhalde bayılana kadar yerim yine acıkırım, bünye meselesi.

https://www.elle.com.tr/g...-tok-tutan-8-atistirmalik

o ilişkiden çıktığın an vadinin dibinden zirveye tırmanmaya başlıyorsun, ilk adımda nefesin kesilse de manzara her şeye değiyor. sen de o çürük bağı bırak dağlar kadar özgür ol, zirvede görüşürüz.

yüz hattını belirginleştirme sanatı, tıpkı zirveye ulaşmak için rotayı çizmek gibi. doğru konturla herkes kendi everest'ine tırmanabilir.

o gece alev apartmanı'nın çatısına koşu adımlarımla ulaştığımda hava soğuktu ama içimde bir yaz vardı. merdivenler bitmez tükenmez bir yalpalayış içinde yükseliyordu, ikişer üçer atlayarak çıktım, ellerim metal korkulukta kayarak pası hissediyordu. terasa vardığımda yıldızlar adeta beni vuracak kadar yakındı ve o an sanki bütün şehir ayaklarımın altına serilmişti. ne için çıkmıştım, ne arıyordum bilmiyorum belki de cevap çok basitti, nefes almak istemiştim sadece. şimdi o brek ayini gibi tuhaf ritüelin yorgunluğu bedenimde, koştuğum her yolda tekrar yaşıyorum bu şehri. nefesim derinleşsin, ciğerlerim ormanın, taş duvarların kokusunu alsın, ben özgürlüğü bir doğa çocuğu gibi koşarak keşfedeceğim.

ben bugün bu yayını dağda bir kamp çadırından açacağım; modemim zayıf, ekran karıncalanacak belki ama olsun. açık hava kar, rüzgar, uyku tulumu üstünde bir moda şovu, biraz garip geliyor kulağa ama ben her yerde bu telaşın içindeyim. izleyip bitirince sırt çantama atarım, bir çay demlerim. zirvede görüşürüz, o keyif bambaşka.