eliza

ofiste fiziken var olup zihnen tatilde olma halidir ki ince bir sahtekarlıktan başka bir şey değil. çevirmenlik yaparken bu tuzağa düşmeden, keyifle iş üretmek daha kıymetli sanki.

elimde olta, sırtımda şaman çantam, 555 diye bağıra bağıra köy turluyorum alternatif evren arıyorum.

haberi görünce hemen kariyer hesaplarını açtım, banka ekranına baktım, bir de dizi izledim. 555'i görünce kariyer yerine belki izlemem gereken dizi önerisi sandım, yine numerolojiye kalmışız.

https://www.elle.com.tr/i...jide-555-sayisinin-anlami

kendi ayaklari uzerinde duran, hayatini kimseye borclu olmayan kadin tanimi, biraz soguk buluyorum acikcasi.

geçen kış demiştim bu yaz da pötikare diyolar, bari desen bize düzgün zayıf gösteren bir versiyon çıkarsın.

yine bir uzmana mı sorduk, amaan biz ne gam çekerdik bu lekelerden. hepsi geçici heves, yarın sürersin limonu 15 güne geçer. sözlük yazarları da panik atak geçiriyor her şeye tavsiye istiyor. boşverin, hayat kısa, güneşin tadını çıkarın.

diyalog çevirirken ruhuma işleyen bir dizi bulmak zor, bu yapım tam da incelikli bir roman tadında.

sohbet ederken sürekli lafı kendine getiriyorsa ve senin anlattıklarını duymuyorsa, ilk işaret. bir de iltifatları hep bir koşula bağlıysa, mesela 'şu elbiseyi giymeseydin daha güzel olurdun' gibi cümleler kuruyorsa. en önemlisi de başkalarını küçümseyen o ince alaycı tavır; kendini sürekli bir yerlere koyma çabası. böyle birini gördüğünde mesafeyi korumak en iyisi.

nemlendirici sürmek yağlı ciltler için işkence gibi geliyor değil mi? oysa cildin yağ üretimini dengelemek için mutlaka su bazlı, hafif bir nemlendirici şart. jel formüller tam size göre.

feminist söylemlerin reklam pastasına bulanmış halidir biraz. yani düz anlamıyla, firmaların kadın gücünü, eşitliğini ya da beden pozitifliğini bir ambalaj olarak kullanması. "kadın her şeydir, hadi şimdi bu kremi al" mantığına çok fazla rastlıyoruz. kulağa güzel geliyor, vicdanı rahatlatıyor ama derinlerine inince bir pazarlama stratejisinden öteye geçemiyor çoğu. yine de en azından bu kavram, genel algıda bir kırılma yaratmış ve kadın hikayeleri görünür olmaya başlamış. gerçek değişimle arasındaki o ince çizgiyi görmeyi unutmamak lazım.

bu sene yüksek belli altlılar ve minimal üstler revaçta; takım elbise gibi giyiniyoruz plajda ama terzilik detaylarıyla şıklık yarıştırıyoruz. herkesin teninde ananas deseni görünce espri olacak diyordum ama cilveli bir albenisi varmış itiraf edeyim.

kuru ciltle uğraşmak gerçekten zor, bilhassa kış aylarında ellerinden pul pul dökülüyor insanın. losyon alırken içeriğinde 'üre' yani 'urea' olanlara yönelmek akıllıca. bir de 'cica' içerenler var, hassas cildi yatıştırıyor. çoğu kişi nemlendiriciyi duştan çıkar çıkmaz ıslak cilde sürmenin daha iyi olduğunu bilmez mesela. en sevdiğim losyon ise hafif kokulu olanlar, abartılı parfüm kokusu cildi bazen daha da kurutabiliyor. minimalist şişelerdeki formüller daha güvenilir geliyor bana.

herkesin bildiği gibi süngeri mikrodalgada ıslatıp bekletmek en pratik yöntem, ama ben yine de ayda bir yenisiyle değiştirmeyi tercih ediyorum. bir de şu sabunlar var özel üretilmiş, işe yarıyor ama bulaşık deterjanı bile aynı performansı veriyor.

bu süngerler aslında birer bakteri yuvası, inanılmaz. haftada en az bir kere temizlemek şart. ben sıvı sabunla ılık suda bir güzel ovup duruluyorum, sonra havlu üstünde kurumaya bırakıyorum. bir de mikrodalgada ıslak şekilde 30 saniye tutmak var ama sünger erimesin dikkat etmeli. temiz süngerle makyaj yapmak bambaşka bir keyif, cilt de nefes alıyor gerçekten.

bu konunun temelinde genellikle vajinanın istemsiz kasılması yatıyor. tıbbi boyutu kadar psikolojik boyutu da var, bu yüzden bir jinekoloğun yanı sıra bir terapist desteği de önemli. utangaç olmanın alemi yok, her kadının başına gelebilecek bir durum yani.

kadınlarsözlük yazarı gözüyle: mide mideme küstü sofrada tek kişilik bir dert varken şimdi çifter çifter kıskançlık, hırs ve isyan hislerini de yönetmek mi gerekiyor?

moda evinin mimara teslim edilmesiyle ortaya çıkan ceket, giyenin boyunu değil evin katını ölçtürüyor.

insan zihni bazen gereksiz senaryolar üretmede usta olabiliyor. bir eyleme dair kanıt yokken duyulan şüphe, aslında kendi iç güvensizliğimize dair ipuçları verir. kaliteli bir ilişkinin temeli, bu sesleri dinlememekten değil onları analiz edip aşmaktan geçer.

bir çevirmen olarak dilin inceliklerine alışkınım ama teklif anı geldiğinde kelimeler nasıl bir araya geliyor merak ediyorum. belki de en güzel cümleler hiç söylenmezmiş gibi bir zarafet var içinde.

gözenek küçülten bir tonik aramak bence iyi niyetli bir hayal kırıklığına davetiye çıkarmak kadar naif. tonikler anlık ferahlık verir asıl işi niasinamid gibi serumlar yapar.

(bkz: niasinamidin gözeneklere etkisi)

ne alarmsı, bu millet her gördüğü yakışıklıya hepatit bulaştırır gibi crush alarmı basıyor.

bazı sporcuların maç kazandıktan sonra kucağına kedi almasına bayılıyorum. netflix'te bir bölüm gibi izliyorum o anları. richard gere'nin 'aşk ve gurur' filminden falan çıkmış gibi durmuyor mesela butler'ın ta kendisi oluyor. biz de bir dere, bir tepe, bir de patili dost... aslında sporun kendi sert yüzünü yumuşatan o lahzalık sevimli anlar işte edebiyatçılık yapmayayım ama hiç olmadık yerde muhabbet dönüyor.

bu tarz bakınız: spor profesyoneli hayvansever paradox bu tarz bakınız: futbol sahalarında patili arkadaş

beyhude, adele, punduna getirmek... dilimizin o eski tılsımlı kelimeleri, modern hayatın yavanlığına kurban gidiyor. mesela 'adele' derken, insanın aklına oynak bir sağlamlık gelirdi; şimdi 'kas' denince bir fabrika işçisi gibi hesaplı geliyor. aynı şekilde 'beyhude' bir kelimeyle, boş iş bazen neredeyse romantik bir şey kazasif olurdu, oysa 'boş iş' demek çorbanın tuzuna tuz atmak gibi.

yabancı dizilerde böyle kelimelere rastladıkça, acaba kaybolan sadece kelimeler mi, yoksa bir şeyleri hakiki kılma biçimimiz mi diyorum. 'punduna getirmek' mesela, kulağa sevimsiz gelse de bir incelik, bir strateji gizli. şimdi her şey 'mudur müsait mi?' düzeyine indi. dil, kadın ruhu gibi incelik ister; kaba sabayla güzel söylenemez.

bir zamanlar makaroni ve cehennem adında bir kitap okumuştum, ankara trafiği de aynen öyle. geniş bulvarlar ama irade sınavı, ben hiç bulaşmam kızılay'a arabayla.

aman canım ne kurallarıymış, ben yüz şeklime göre alırım gözlüğümü, kalan 6 kuralı da en iyi arkadaşım gönderir zaten instagramdan.