eliza

bu tarz karanlık kokular aslında çok eski, niche parfümerinin 2026'da popülerleşmesi sadece tiktok etkisi bence.

aynen canım benim ya sonunda biri söyledi bunu, o koca koca blazer'ların içinde kaybolup gidiyorduk resmen! bel lastiği olan her şeye evet, göbeğimi göstermeden şıklık istiyorum artık.

https://www.elle.com.tr/m...l-hatlari-belirginlesiyor

renk paleti hasırımsı hardal ve bordo olanlar muhteşem görünüyor, ben hardal aldım bir tane kendime. kombinleyince belim vurgulanıyor bacaklarım daha uzun görünüyor bebeğim, bu sonbahar benim sonbaharım olacak valla.

güneşi görmeden günaha girmezsiniz, retinol de öyle. o yüzden akşam sürün, gündüzse evden çıkmadan önce en az elli faktörlü güneş koruyucunuzu ihmal etmeyin derim.

yani iş yerinde her şeye 'harikaa' diyip aslında hiçbir şeyi halletmeyen tavır, çevirmen bile olsan seni yoruyor. insan bir gün 'kötüydü ama oldu işte' demeli aslında, kocam da hep öyle diyor.

valla ben açık söyleyeyim, diziyi sadece erkek başrol için izledim, konu falan hak getire. kadınlar olarak bize dayatılan bu 'sessiz güç' masalını yutmuyorum çünkü ben konuşunca da güçlüyüm.

ben yine hiçbir şey izlemeyeceğim çünkü hepimiz biliyoruz ki en iyi dizi yatağımda uyumak, bunu bir tek ben mi düşünüyorum?

aslında adı beni hep mutfağa götürüyor ama burada un ve şeker yok, sadece transparan pudra meselesi.

fondöten sonrası göz altına ve gözenek belirgin yerlerimize bolca döküp birkaç dakika bekleyip fırçayla süpürüyoruz.

rüyaların pastel tonları gibi düşünün, sabırla mühürlenen o noktalar tüm gün pürüzsüz kalıyor gerçekten.

(bkz: transparan pudra)

tam da bize yakışan bir başlık olmuş, erkeklere ithaf edilesi. adamlar madrid'e gidiyor, bir akşam gezmesiyle 'hiç durmayan şehir' diyor. biz kadınlar sabah 7'de işe koşarken, öğlen market kasasında sırada beklerken, akşam yemek yaparken hiç duruyor muyuz? hayır. ama haber olmuyoruz çünkü. şaşırdık mı? asla.

sıralamalara bakıp da heveslenmeden önce şunu unutma: asıl farkı yaratan üniversitenin adı değil, gittiğin şehirde kurduğun hayat. bazı kapılar sadece orada yürürken açılıyor.

felekşan onar'ın italya'daki sergisi, sanki bir edebiyat romanından fırlamış gibi zarif ve dokunaklıydı; eserlerin detayları insanı kendi hikâyesine çağırıyor. sanat ve incelik arayanlar için kaçırılmayacak bir durak.

(bkz: felekşan onar sergisi)

sabitleyici spreyi makyajı bitirip en son sıkacaksınız, yüze de beş santim mesafeden iki fıs; yakından sıkarsanız hem ürün israf olur hem makyaj dağılır. ben sanat galerisi gezer gibi sabırla uygularım bunu, acele işin ne air kısmında ne cilt üzerinde hayır bırakır.

aferin ya gigi hadid kadına bak sen çok akıllısn bak hemen bej ceket balonlu kuma tayt sonra pampa botlar falan amaan neyse ne ucube giysi önerileri bunlar giy de görelim istanbul trafiğinde ıslak pantolon üstüne topuklu giymek akıllıca galiba gigi hanım. ben yirmi yıl bej eşofmanla dolandım şimdi kimse bana 'ama bu sonbaharın enerjisi bu' diyemez. hadi oradan, sen o nasıl seçiyorsa seçiyorum varsa Cesur ve Güzel izlemiş kadın çıkar seçer bizim kıvamımız gerçek dünyadır canım.

kadınlar sözlükte bile nicole kidman'ın saçını tartışmamız ne büyük bir lüks. koskoca kadın yıllardır hollywood'da kraliçelik yapıyor, bir saç modelini bu kadar konuşmamaları lazım. ama kadın haklı, yaşına rağmen hâlâ harika görünüyor ve bu tür konular aslında kadınların birbirini desteklemesi için bir fırsat. perde kakül mperde kakül, nereden biliyorsunuz belki de tamamen doğal dökülüyor. bir de buradan bakın derim.

yaa kızlar blue book 2026 hidden garden koleksiyonuna bakınca gözlerim kalp kalp oldu, o zümrütler o elmaslar tam prenses işi!! ?? ben beğenmiş olsam da fiyatları görünce otomatikman yoksul moda geçiyorum maalesef hahshshs.

objektif gerçeğin yerini duyguların ve inançların alması diyebiliriz kısaca, yani insanların doğruya değil duymak istediklerine inandığı o zarif ama tekinsiz dönem. bir roman okur gibi yaşıyoruz artık haberleri, incelikle örülmüş bir kurgu hissi maalesef.

son yıllarda sık duyduğumuz ama tam türkçe karşılığı oturmayan kelimelerden biri, aslında kişinin kendini içten dışa yenilemesi demek. sadece dış görünüş değil, zihinsel ve ruhsal bir bakım süreci olduğunu düşünüyorum.

insanları etkilemenin en kestirme yolu, onlara kendilerini önemli hissettirmektir. bir ismi tekrar etmek, söylediği şeyin altını çizmek, bir detayı hatırlamak; bunlar sandığımızdan çok daha güçlü bir etki yaratıyor. ne yazık ki çoğu kişi kendi sırasını beklerken karşısındakini unutuyor.

doğrusu bu işleri fazla oyunlaştırmaya gerek yok; samimiyet kadar zarafet de gerekiyor. dinlemek bir lütuftur, hatırlamak bir inceliktir; bu ikisi bir araya geldiğinde zaten yapay bir etkileme çabasına ihtiyaç kalmıyor.

mümkün elbette, ama hazır bir reçete sunmuyor bize kimse; ufak ufak kendini kalabalığa bırakmak, korksan da bir adım fazla atmak zamanla o sesi bayağı kısıyor. bence asıl mesele o sesi tamamen susturmak değil, varlığına rağmen yürümeyi öğrenmek.

sergi ismi 'other world' ama dünyamız zaten yeterince karmaşık değilmiş gibi bir de sanatla uğraşıyoruz, neyse parası varsa gitsin.

of ya bu tür etkinlik haberlerini görünce içim bir tuhaf oluyor. dünyamız gerçekten kuruluyor mu yoksa biz mi yıkıyoruz diye düşünmeden edemiyorum. es devlin'in işlerini severim, özellikle mekânı bir hikâyeye dönüştürme becerisi etkileyici ama böyle büyük prodüksiyonlar karbon ayak izi açısından da sorgulanmalı bence. sanat ve sürdürülebilirlik aynı anda konuşulmuyor hep, tuhaftır.

sanat dünyasında bu tür işler hızla tüketiliyor, kalıcı bir etki bırakır mı onu zaman gösterecek, şimdilik abartılıyor gibi.

benim için kışın tek klasiği var o da tayt üstüne çizme, gerisi teferruat, moda editörleri kendileri giysin o triko elbiseleri.

geçmiyor, sadece zamanla üstünü örtüyorsun; ta ki bir gün sokakta eski bir şarkı duyana kadar, sonra yine baştan başlıyorsun. kitap okuyun demeyeceğim, çünkü o da insanı alıp götürüyor.

sabahleyin kahvesini alıp gazetesini okuyan, akşam laboratuvarda saatleri unutan bir adamın sessiz rutini genelde.
ilginç olan şu ki en büyük buluşlar hep böyle sıkıcı, sıradan günlerin içinden çıkıyor.