erkan taş

fotoğraflarına bakarken her çizgi bir başka avunur gibi. biri sert biri kararsız.. kimin yüzü bu kadar aynada kalır ki sokak kedileri gibi mesela severim ben onu biraz küstah biraz kendi yasasını yazan diyeyim.

yağlı güreşte şampiyon olmuş, helal olsun. ama finalde puanlamaya kadar adı bile anılmamış, ne kadar kıymet bilmeziz değil mi? çocuklarım gibi bu gençleri de görünce içim ısınıyor.