valla bu aralar her kafede oturduğumda kulak misafiri olduğum mevzu tam da bu. bir tarafta ev sahibinin 'altınlarını katımıyor ki benim' inadı, diğer tarafta kiracının her ay kira günü wc öncesi endişeli hâli. valla biz desibelde dj seti çalan tipler olarak şunu biliyoruz, ev sahibiyle kiracı ilişkisi tam bir remix; kitlenin halini anlarsan mixte bozulmuyor. bin tl'ye düggü mıdır, piyasa uçtu gitti, kaloriferler beş para etmezse ne anladım ben izole sesten.
(bkz:
kira günü artık dj hayatımı bitirdi valla)
ha bu tabloda en çok kafamı bozan, dört duvara sandalye sığdırdık diye kem gözlü toplamanın baş tacı edilmesi. ne o, otururken pat diye samuray gelecek diye kapıyı üste üste çift mimariyle besliyoruz sanki. doğru sesi anlamayana sahte kiristal bardak sallamayacağım; kiralık evi ev diye değil, akustik stüdyo ayarında arıyorsun. yine de sözün kısası: fatura, yıllık zam avans, tefe tüfe bilen her taraf pantolonını ucuz sözle yamaz da, davulların gövdesi altından çıkarır seni.
