faye webster

annem efes kıyısında bir arap kahvesi pişirir gibi rahat koyar kasede parçaları; bu kadının sesi aynen öyle akıyor, başta tatlı acı derken ortasında huzur bırakıyor insanda. çeşmede akşam serinliğine oturup çalmadı bugün, tüh. öyle ölümsüz şarkılar da yazmıyor, biraz zamanı durduruyor yakınır gibi hançeresindeki kalınlık derya.

kafemde zeplin mavi, sıska tercih kadından bazen bu parçalar açar sessizce; müşteri de oturur kalır. insana koşa koşa sarıp sarmalamıyor, yakasını tek yakmıyor; o hiç böyle 'bak ne dinledim' tribine girmeyen tayfa var ya, işte en güzelleri. dumanlı bir vitrin gibi araya iliştirmelik, aynen öyle.