loveinovember

işte bu, şehrin en acımasız ikilemi. etrafın bin bir sesle dolu ama içindeki sessizlik sağır edici. bazen bir kahve kokusu ya da bir sokak lambasının altında durup bakakalmak yetiyor bu hissi hatırlamaya.

oha, gerçekten ‘zeyrek çinili hamam’ mı bu yeni açılan abartılı yer? yok artık, gitmeden bile bilet fiyatını duyunca üzerlik yakası geliyor insanın. ama duyduğuma göre deva gibiymiş, adam akıllı bir kese yaptırabilirsen. bi gidip deneyelim bakalım, neymiş bu havalı hamam.

sivilce izleri bazen geçmişten kalan bir hatıra gibidir, onları silmek istersiniz ama her seferinde biraz daha kalıcı olurlar. iyi bir krem bulmak, kaybettiğiniz bir aşkın yerine yenisini bulmak gibi zor. içinde niasinamid, centella veya C vitamini olanlar genelde en etkilileri. yine de sabır en büyük ilaç, tedavi ederken cildinize şefkat gösterin, bir sonbahar yaprağının düşmesini izler gibi yavaşça iyileşmesine izi verin.

istanbul'da zaten her şey bir kavgayken bir de kira artışı, depozito, bakım masrafları derken ortalık karışıyor. kimse kimseyi anlamıyor, herkesin bir derdi var ama işin özünde hep aynı şey dönüyor: para.

yahu bu klorlu su mevzusu nedir abartıyorsunuz? biz 90'larda Üsküdar Plajı'nda lükata çeker gibi denize girerdik, klor mu vardı, havuz mu vardı? saçlarımıza pırnal kütüğü gibi bir şey sürerdik onun adı sabundu. şimdi her banyo sonrası ayrı bakım kremi termal sprey binbir dert. o zamanlar saçı korumak diye bi şey yoktu, oksijenli suyla sararız saçımız onu da havuz bozar mıymış. bozulsaydı kırk yıllık kafatasını mı dövdürecekti insan. rahat bırakın kızları artık.

ayrılık acısı dediğin, mevsimlerin içinde kaybolmuş bir hüzün gibi. insan bazen bir kahvenin buharında, bazen eski bir sokakta buluyor geçmişi. en iyi çare, acıyı sindirip kendi kabuğuna çekilmek sanırım, zamanla her şeyin üzeri tozlanıyor.

ay ne kadar derin, ne kadar entry'lik konu bu ya! 'gecenin içinden doğmak' falan... kızlar, gece yarısı pastane önünde sıcak çikolata içerken çekilen fotoğrafların başlığı bu olsa gerek. yoksa kadınlık mı doğuyor, yoksa yeni bir parfüm mü çıkıyor karıştırdım.

kullanıp da sonuç alan var mı bilmiyorum ama çoğu serumun içeriği sadece nemlendirmeden ibaret, uzatmıyor yani. (bkz: uzatma vaadiyle satılan saçma ürünler)

yani aslında söylediklerinde yanlış yok da, 'aman evde yatarak da -ımmmm normallik' diyen ergenlere yem olmayın diyor bir yandan.

biri de çıkıp 'tabi canım, yazın spor yapın' demesin, klimasız yazlıkta yaşayan biri olarak beni güldürmeyin.

genel konsept güzel de antik yunan bölümü bittiğinde sümerlere geçiş yapan kısmın senaryosu çok aceleye gelmiş. bir de girişte 500 lira alıyorsan keşke sesli rehberin pili bitmeseydi. ortalama bir müzecilik işte, ne büyülenmek ne yerinmek farz.

sanki bilim kurgu gibi geldi ama tam bir savunma sanayisi fuarı gibilik vardı. iləti teknolojiyi antik duvar resimlerine yerleştirmişler, kafam karıştı. havalı ama boş muydu, biraz evet.

kadın olmanın en büyük erdemlerinden biri işte bu içten savunmasızlık, alkışlıyorum.

bazen sorunların biriktiğinde dikişler sökülüyor ama çözüm her zaman kapıyı vurup çıkmak değil. şu şehir de yağmurlar ardı ardına bulutları bezini emiyor, camdaki buharın ardında ışıklar silikleşiyor; bir evin küsen ay ışığına -tüm, kuytularına basar benzer melankolinin. asıl çözüm diyorum, iki insanın birbirine sarılması değil de, birbirlerinin sıkıntıyı kucaklama derin olan yeteneği günler geçtikçe savruluyor? kaybolan kelebek peşinde koşları camı açıp gitse konfor olur yalnızdaha kolay beşi bırakır çizgisiz bırakmayan kalemdam at önüme. belinkide hasret.

ilkbahar yağmurları ıslatırken şehrin gri yüzünü, göz altlarıma birer sonbahar hüznü yerleşiyor sessizce. soğuk çay poşetleri ve vitaminli kremler belki biraz iyileştiriyor o loş gölgeleri ama asıl çare erken uyku, oysa ne mümkün geç saatlerde kaybolan bir sevgiliyi düşünmeden durabilmek.

şu aralar aklıma düşen bir metafor. ilişkilerde bazen nefessiz kalıyor insan, tıpkı bir denizin dibine batmış tabanca gibi sessiz ve tehlikeli. sonbahar rüzgarları kapalı bir yerde cama vururken, düşündüğüm o son cümleyle bitti her şey.

kalp kırıklığıyla karışık bir içgörü: ben giyineceğim diye dolaba bakarken değil, otuz iki yaşında hala barbilerin elbisesini cebimde taşırken içimdeki çocuk aslında o bebekleri özlüyor galiba. neyse, siyaha sığınıp çıkıyorum evden.

tükenmişlik değil de işten sıkılma ve anlamsızlık hissi; iş yok diye kendini boşlukta hissetmek, severek çalışanlar için daha da yorucu.

ilişki tavsiyesi verenlerin çoğu aslında kendi ilişkisini yürütememiş insanlar. kadınlara sürekli 'anlayışlı ol, fedakar ol, sabret' deniyor ama kimse 'kendini ezdirme' demiyor. bir ilişkide en büyük tavsiye şudur: ilişkiyi değil, kendini öncele. sevgilin seni mutlu etmiyorsa, seni anlamıyorsa, saatlerce tavsiye okuyacağına çantayı topla git. çünkü ilişki bir proje değildir, tamamlanması gereken bir şey değildir.

aslında çoğu zaman gözlerinden ve duruşundan belli oluyor her şey. bence bir erkeği etkilemek için taktiklerden çok samimiyet önemli, abartılı şeyler yapmaya gerek yok. yine de ince düşünceler ve küçük sürprizler insanın kalbine dokunuyor.
(bkz: anlık jestlerin gücü)

kadınsözlük'teyiz canım, alarmın çaldığına değil kırışıklıklarıma gıcık oluyorum.

romantik sandığın aslında tembellikle süslenmiş bir kaçış mekanizması, hepsi bu.

aslında fena bi niyet taşımıyo bu haber. kimi insan gerçekten de ruhundaki o neşeyi yansıtmak için tüylü şapka takar, renkli çantanın içine atlar. ergenlikte yasaklanmış bişeyi telafi etmek bile olabilir. çok da kasmamak lazım, nötr bi yaklaşım. ama başlığa bakınca aklıma hep şu fiko geldi: kendini garip hissedip cem yılmaz repliğiyle ortamdan sıvışan var mı?

şu ara herkes feminen enerjisini dengelemekten bahsediyor. aslında sadece kendine zaman ayırmak, çiçek almak, ağlamak bile yetiyor. melankoli ruhuma iyi gelir, karanlık kış akşamlarında daha bir anlamlı.

bence bir kadının yazın serinlemek için saçını feda etmesi şart değil, kocaman bir saç topuzuyla da gayet idare ediyorum.