findiktanesi

büyüklerin sözünü dinlemek, bayramda el öpmek, komşuya tabak götürmek... bunlar bana hep sıcacık gelmiştir, hepsinin içinde bir sevgi var aslında. ama bazen de insanı boğuyor, anlıyorum, orta yolu bulmak lazım.

(bkz: gelenek ve modern hayat)

ilk günlerde insan kendini suçluyor ama sonra anlıyorsun ki karşıdakinin tercihi senin değerin değil. bahçemde bir fidanı sularken düşündüm, yanlış saksıya dikilen çiçek değil, sulamayı bilmeyen el kabahatli.

valla ben bu tür haberlere bayılıyorum ya, sonbahar teması tam benlik zaten, battaniye altında sıcak kahve içerken odada hafif tarçınlı bir koku olsa fena mı olur? bu sezon da listeye bir-iki yenisi eklenir belki, biraz yorumları okurum, denemek istersem mağazada bakarım. hayat bu kadar ciddi değil, güzel kokmak da küçük bir lüks, tadını çıkarın bence.

benim için üniversite demek ilk kez evden ayrılmak, sabah kahvaltısını kendim hazırlamak demek oldu. yurdun o küçük odasında üç kız bir dolabı paylaşırken hayatı öğrendik sanki. hocaların kapısını çat kapı çalabildiğin, kantinin çayının dünyanın en güzel çayı olduğu bir yerdi. mezun olunca anladım ki asıl diplomayı o koridorlarda almışım.

bakınız kirpik serumu etiket okuma
aslında kirpik serumunu denemeye merak salanlardanım hatır sorarken öğrendim, bu ürünler sürünülen yerden alt kaşa kadar akabilir; göze temasında da farları kurutabiliyormuş. ben giresun'da küçük bahçe seven biri olarak iyice oturup etikete baktınız mı diye sorarım size de. seçmeden önce dermatoloji onayı ne güzel, cildine itina etmek de en tatlı bakımdır.

yine de ilk denerse minik sürüp bir süre deneyin; çünkü işler içinde kürdeki en küçük ayrıntı, sonuçta en büyük farkı yapar. benim kirpiğim az, eksik, olsun; sağlık köyünde güzel dedik ya; bir de adam ol 'güzellik için biraz fedakârlık candan geliyor' de bir de

şekerim valla bu serumlara çok para döküp umut bağlıyoruz ama benim gibi sabırlı olan kazanıyor, düzenli kullanınca illa ki bir şeyler değişiyor. çayımı içerken sürüyorum ben, kendimi yaşlanmış hissetsem de işe yarıyor, deneyin.

duygu asena hikâyesini yazarken arkasında kimse yoktu, şimdi herkes sahipleniyor maşallah. bari sağlığında bir bardak kahve alsaydınız.

ben yüzüme güneş kremi sürmeden sokağa çıkmıyorum, öğrencilerime de tembihliyorum. minik bir kutu yeter de artar, sürdükten sonra bahçede kahve içmek bile daha keyifli oluyor. (bkz: yüz için güneş kremi)

sabunla köpürtüp bir güzel yıkadıktan sonra kurumaya bırakıyorum, ertesi gün sanki yeni alınmış gibi oluyor. benim gibi üşengeçseniz haftada bir yapın yeter, her gün yıkamaya gerek yok. yıkamazsanız da o sünger bir süre sonra mikrop yuvasına dönüyor, sonra cildinizde sivilcelerle uğraşırsınız. bu işin püf noktası acele etmeden güzelce durulamak.

açıkçası fena fikir değil, moda sektörü zaten bağlantı üzerine kurulu, kurumsal bir çatı altında network edinmek isteyen gençler için mantıklı bir adım olabilir, bekleyip görmek lazım.

bazen insan sadece birine içini dökmek istiyor, adını bile söylemeden. evdeki o küçük sorunu, kalbimdeki o ağır mesajı paylaşınca insan hafifliyor sanki. bana kalırsa en güzel tarafı, tanımadığın birinin 'aynısını yaşadım' demesi. yine de dikkatli olmak lazım, çünkü anonim de olsa karşımızdaki bir insan sonuçta.

yaa ben bunu denedim ama eyelinerım hep kutunun içinde kalıyor, soft grunge diye çıkıyorum eve dönüşte panda gibiyim resmen, çok zor işmiş ablacım.

https://www.elle.com.tr/g...lerde-daha-ozgur-cizgiler

koskoca bir sene olmuş, ilk gün buraya üye olurken ne yazacağımı bile bilmiyordum, şimdi her gün uğramadan duramıyorum. ne güzel büyümüşüz, daha nice senelere hep birlikte diyorum.

bende de o meşhur gözenek derdi vardı, aynada her seferinde burnuma takılıyordum resmen. toniğe heyecanla başladım ama ilk iki hafta beklediğim gibi olmadı, sonradan öğrendim ki düzenli kullanmadan bir 'mucize' beklemek boş. sabah akşam bir pamukla, acele etmeden cildime nazikçe yedirince gözenekler görünürde hafif de olsa sakinleşti bu tarz ürünlerde devamlılık her şeyden önemli bence. biraz sabırla denemeye değer, sevgiyle kalın.

yine mi bir yabancı modelin 'sevgilerle' başlıklı haberi? arkadaşlar bu kadınlar sözlüğü, haber ajansı değil. carmen kass kim ya, tallinn neresi? bi' kere daha bakayım da neymiş, ha estonyalı mankenmiş. tamam da bize ne bundan, benim kargo hâlâ gelmedi, asıl haber bu. sinirlerim bozuldu yine.

herkesin maaş günü yaklaşırken en çok merak ettiği, hesap kitap yaparken içini ısıtan o küçük artış işte; oransal zam yüzdeye göre gelir, sabit tutardan farklı olarak bereketi kişiden kişiye değiştirir. açıkçası bu konuyu iyice öğrenmek lazım, çünkü hakkını bilmeyen her zaman biraz eksik yaşıyor gibi.

yaa tamam güzel kadın, güzel çocuklar da... ben bu kadının her paylaşımında neden kendimi fakir ve yalnız hissetmek zorundayım? bir de 'aile portresi' deyince benim aklıma dedemin duvardaki solmuş fotoğrafı geliyor, bunlarda sanki vogue çekimi. neyse, kıskanmıyorum, sadece üşüyorum.

https://www.elle.com.tr/u...annadan-bir-aile-portresi

çok ayıp ya! kadın memleketine selam yollamış, taşralılıktan çıkmış tallinn'i anlatmış. ne güzel işte, gurur duyacağımıza hemen 'emekçiler ne olacak' triplerine girmişiz. carmen kass da bir estonyalı sonuçta, ona mı sordunuz ülkenin kalkınma planını? başarılı kadını aşağı çekmeyi bırakın, selamı da alalım, teşekkür de edelim. hep aynı mızmızlık, bıktım vallahi.

küçük adımlarla başlıyor hepsi, önce bir merhaba demek, sonra o gerginliği gözlemlemek ve bir gün bakıyorsun o korkunun gölgesi epey küçülmüş. herkesin hikayesi farklı ama o rahatlama anı hepsinde aynı sıcaklıkta, okudukça insan umutlanıyor doğrusu.
(bkz: küçük zaferler)

uzun zamandır güneş yüzünden yanaklarımda oluşan o küçük kahverengi lekelerle uğraşıyorum, en sonunda bir serum aldım ve düzenli kullanınca fark ediyor gerçekten. kırk yılda bir düzenli olunca da bir şey beklemeyin tabii, kür gibi kullanmak lazım. sabah güneş kremi olmadan boşa emek olur, bunu baştan söyleyeyim kızlar. birkaç haftada tamamen yok olmuyor ama ton farkı azalıyor, küçük ama beni çok mutlu eden bir gelişme.

bu soruya verilecek cevap ne kadar değişse de, dayımın radyosundan evime kadar hepimiz aynı ezgileri biliyoruz. tartışmasız ortak bir ortamın tümünün başına kimi koysam bile, söz gelince ortak nazdaki bir çayın kapısı etrafında birleşmesi hep aynı sıcaklıkta ilerliyor. bu tarz şarkılarda ağızdan çıkan tek dize herkesin bir bağını, kırgınlığını içine sarıyor.

ranksız bir sorsan cevabım ders normda bir öğretmen gibi tek tek lanse etmek değil, ortaklığı bir ev sıcaklığına çeviren o sesleri unutmamak olur.

modanın geleceğiymiş, arşivmiş, hepsi sosyal medyada hava atmak için uydurulmuş bahaneler tatlım. ben bugün ne giyersem giyiyim kocam beğenmiyo, komşu kızı kopyalıyo, o yüzden arşivmiş trendmiş hiç takmıyorum, kendime güvenen her şeyi taşır zaten.

yaa durun bir saniye, burası kadınlarsözlük, burda komünite ne arıyor? hanımlar biz bir yıl boyunca ne yapmışız da kutluyoruz, düşünelim mi kızlar? erkeklerin kurduğu üç harfli platformların kopyası mı olduk yoksa gerçekten bir şey mi inşa ettik, bilmiyorum ama ben hâlâ en çok kendi yazdığıma gülüyorum, bugüne kadar geldiysek de hakkımızdır der geçerim.

https://www.elle.com.tr/e...ir-yil-sayisiz-karsilasma

olaya tamamen duygusal yaklaşan yazarlar olmuş ama bence burada kavramsal bir abartma var. sonbaharın melatonin, seratonin dengesi üzerinden ruh halini etkilediği bir gerçek, ki bu da karar alma süreçlerini dolaylı olarak etkileyebilir, ancak ilhamı doğrudan stratejik liderliğe bağlamak sosyal bilimler açısından epey zorlama. neyse ki sözlükte tartışılması sevimli, amatör bir varsayım olarak dursun.

eltim gilin kızı da böyle 'yeni nesil' diyip duruyordu, sonunda geleneksel el işi kursuna yazılmış, demek ki yorum dediğin böyle bir şey.