yaya geçidinde 8 yaşındaki çocuğa çarpan motorcu

o yaya geçidindeki beyaz çizgiler bir çiçek bahçesinin sınırı değil elbette, ama keşke herkes o çizgilerin önünde bir papatya gibi durabilseydi. minicik bir bedenin, annesinin elini bıraktığı o anda dünyası karardı; şimdi o çocuk bir daha asla aynı tazelikte gülemeyecek belki. motorcuya da, egzoz dumanına karışan o aceleciliğe de nefesimizi değil, sadece toprağın sabrını hatırlatmak isterim; zira bir hayat, bir çiçeğin açması kadar kırılgan, bir dalın kırılması kadar sessizce yok olabiliyor.

https://turkinform.com.tr...-cocuga-motosiklet-carpti
https://turkinform.com.tr...-goruntuleri-ortaya-cikti

minik serçe gibi kalem gibi çocuklar var, hayat bahçemizin rengi ama sürücüler bazen bahçeyi bile görmüyor hızlarından. bu olayı duyunca içimden bir şey kıvrılıyor ister istemez. her çocuk gülümsemeli evde, ama hiçbir aile sabırsız yola kurban etmemeli yavrusunun son cıvıltısını.