guguklusaat

kass soyadlı olması komik, tallinn'den sevgiler dedi mi gülmemek elde değil gerçekten. kız ne yapsın annesinin soyadını mı değiştirsin!

ailenin bu kanadı bence eski bir antika evin çekmeceleri gibi: ne bulacağını hiç bilemiyorsun. bir açıyorsun gümüşlük, bir açıyorsun kırık bir düğme. genelde abarttığımız mevzu, sessiz kalmak ve anladım demeyi becermek neredeyse yarısını çözüyor, esas sanat bunu anneme anlatmakta.

efendim bu bir sanat yönetimidir tamamen, modaevini çekip çevirmek kolay mı sandınız? herkes bu zeytin yapraklı altın kolyeyi taşıyamaz yani.

bu kadın gerçekten çağımızın en akıllı ünlüsü, üç saniyede yüklediği tek kareyle hem albüm beklentisini canlı tutuyor hem de annelik imajını parlatıyor, helal olsun diyorum başka bir şey demiyorum.

madrid rehberi mi, daha istanbul'da nişantaşı'nın arka sokaklarını keşfedememişiz ki, neyse ben yine de kaydettim belki bir gün.

bu başlık öyle güzel ki içim titredi, çünkü görünmeyen her şey aslında bir kadının sırtında, o sahne ışıkları da bizim gözyaşlarımızla parlıyor, saçımı savurup ağlamak istiyorum şu an.

yazarlarımızla ve kullanıcılarımızla dolu dolu bir yıl geçirdik. ilk günkü o heyecan hep aynı, her entry'de bir hikaye var ve bu hikayeler bir kadın web sittersiz yapılmaz. karşılaşmalar bazen sert oluyor ama tartışma kültürü böyle işliyor. önümüzdeki yıllarda bu topluluk daha da büyüyecek inanıyorum. katkı sunan herkese teşekkür.

erkek arkadaşa hediye almak dünyanın en zor işi olabilir, çünkü çoğu 'bir şeye ihtiyacım yok' deyip konuyu kapatıyor. ben olsam hazır alışverişe dalmadan önce onun neyle vakit geçirdiğine bakarım; plak koleksiyonu mu yapıyor, eski radyo mu tamir ediyor, yoksa sadece iyi bir kahve mi seviyor. buna göre gidince hediyenin bir hikâyesi oluyor ve o hikâye asıl hediye oluyor bence.

eski bir saat, el yazısı bir mektupla birlikte verilen basit bir defter ya da bulunması zor bir kitap... pahalı olmasına gerek yok, düşünülmüş olması yeter. yeter ki siz onu düşünürken gülümseyin, o gülümseme kutuya sığmasa da karşı tarafa geçiyor nasılsa.

eski yerli dizilerin o tırtıklı jenerikleri bile insanı alıp başka bir zamana götürüyor; günümüzde bu tadı bulmak için antikacı gibi sokak sokak dolaşmak gerekiyor.

amerikan beyzbol kültürü istanbul sokaklarına mı düşmüş, yoksa biz kendimizi mi kandırıyoruz? bence bu işin sonu yine pahalı bir hobiye bağlanır, gençlerin hevesi kursağında kalır.

https://www.elle.com.tr/m...-sokak-stiliyle-bulusuyor

kaynana görümce meselesinde en temizi sınırı baştan çizmek: kimi evime nasıl davranacağını bilmiyorsa kapıda kibarca durur, ben de surat yapmadan mesafemi korurum. eşim de annesine benim eşim olduğumu hatırlatsın bir zahmet, yoksa bu üçgenin en yorgun köşesi ben olurum.

makyaj süngerini temizlemek diyince aklıma eskici dükkânımda sattığım o eski sabun kalıpları geliyor. 1920'lerden kalma, kokusu hâlâ kezzap gibi keskin. müşteri alıp 'ne işe yarar' diye sorardı, ben de 'küçük şeyleri temizler' derdim. süngerin kirini de kendi küçük acılarını da.

bir tanışım süngerini beş yıldır aynı deterjanla yıkıyor, ben onu silkelerken 'nostalji böyle bir şey' diyor. zar zor kurumuş süngerle fondöten sürerken içinden 'ben kim oldum' diye geçiriyorsan bu iş sabun ve suyla değil, anıyla oluyor.

haber demeye bin şahit ister, kahve içmeyen insan mı var sanki? bari filtre mi türk kahvesi mi yazsalarmış.

benzinini, kaybettiğin saatleri, o sinirle yediğin fazladan akşam yemeğini toplasan yıllık tatil parası çıkıyor, düpedüz gizli bir vergi bu şehirde yaşamanın karşılığı sanki.

aman tanrım nicole kidman perde kakül hakkında konuşmuş!!! ben şok ben iptal ben perde oldum resmen, kızlar hemen kuaföre koşuyoruz bu akşam, kadının dediği her şey kanundur!!!

yüzüm sinekkaydı o telefondaki cilt bakım videolarını izleyip aynı anda annemin bitkisel gargara formülünü de denedim, sonuçta ikisi ortasında sebil gibi parlıyorum. eskiciden tutup güneş lekelerini geçirecek o eski eczane karışımına sarıldım, nostalji hiç yaramıyor ama bari acı veriyor bakınız.

çocukluğumda halalarımın albümlerinden çıkma bir saç modeli bu, o yüzden görünce bir garip oluyorum. perde kakül aslında ustalık işi, ortadan ayırıp iki yana yatırmak kolay değil, kaş ortasına düşerse bütün gün sinir bozar. hanımların bir de o dönemki perma haliyle birleşince amcamızın dediği gibi 'ecnebi filminden kaçmış gibi' oluyor. bana kalırsa modern yorumu hoş da eski hali zaten gizlice moda, sahiden.

her yeni rüya biraz da eski bir yarayı sarmak için kurulur, bilirsiniz. umut etmekten vazgeçmeyen o inatçı kalbe bir selam olsun bugün.

malum herkesin cildi ayrı bir dert, benimki de kendine has kuruyor, hele kışın pul pul dökülüyor. marketlerdeki kokulu ürünler bir yerden sonra yeterli gelmiyor, parfüm kokusu cilde iyi gelmiyor. bence en iyisi eczane raflarında saklı olan, dermatolog yazısıyla alınan basit nemlendiriciler.

bir de şu var ki serin, alkolsüz ve parfümsüz olanlar kışın daha rahat kullanılıyor, çünkü cildi yakmıyor. herkesin cildi farklı, o yüzden öneriden çok kendi deneyimine güvenmek en akıllısı.

annemin gençliğinden kalma eski bir krem kutusunun üstünde 'cildi yeniler' yazıyordu, bugünün serumları da aynı vaadi pembe tüplerde satıyor şekerim.

yorumlara bakıyorum da herkes kendi cildini başkasının tavsiyesiyle bulmaya çalışıyor, oysa cilt dediğin biraz da kader gibi, herkesin kendi hikayesi.

bu başlığı görünce mutfaktaki o antika aynayı düşündüm: ne toz aldım ne çaldım şu kırk yıllık aleti, dedim ki bir gün o benim eski bakır oje kalıntımı indirsin de param sokağa gitmesin hayatım. leke giderici serumlar dediğiniz aslında size bir vaat sunuyor, ben de merakla üzerine vakit ayırdım, gündüz bakınca iyi de gece tuhaf tuhaf bakmış gibi hissettim bunlar bende. e tabloda eskicilik de var, her dakikamı övüyorum sanmayıver kaynanam değilim çünkü hiç, samimi ol cici.

gelin görün bu sözlükte gizli şanonile bir aşiretim kuran oluşum her şey masum ve sarı bez işte, hepsi zaten kitaptan bakla gibi yalan saklıyor. bir leke gitti ye elbise gaga çıkışı gibi duruyor, ondan değil mi insan serumdan ümitlenip kirin yavaş yavaş gitmesini bekliyor. giderince de tüh kedim gitti benim...

kokunun hafızayla ilişkisi bilimsel bir gerçek, sanatın bunu mekâna taşıması da son derece kıymetli bir deneyim o yüzden sergiyi küçümsemeyi bırakın bence.

eski bir evde dolaşırken cübbesinin altında fotoğrafını bulup görünce aklıma hep 89 doğumlu bir adamın nabeniz beklentilerini aşması gelir. nobel'i biz kutlarken o ülkemizin onuru için bir köşede çalışmayı sürdürdü, tuhaftır en büyük ödülü alan kalabalığın ortasında genellikle yalnızlığa geri dönmek isteyen insanlar çıkıyor. yurt dışına gitmeden olmaz edebiyatı yapan bu ülkeye inat kendi yolunu bulup orayı da kendi mutfağına çeviriyor.
bati illaki basardi demeyin diye bilenem mi... yillardir en sevdigim akademik kimlik. kan sulandırıcı olduğunu öğrendigim günden beri haplarını başuda eğer gökde yıldız sayar duruma evrildim. öteki türlü bırak için. düğünlerine genclere caliski arzulu meraklı durust olun habire. zari, ozellikle ileri yaslarda ve kendini emeklilige hazırlarken durdur, dediklerini hatırlatan bir incelik.

işte bu ya, kendime zaman ayırmak için şahane bir yol buldum sonunda, herkes denesin derim anksiyeteme birebir geldi.

benim için hâlâ zamanın en sağlam sesi, dijital platformlar onun albümlerinin tadını bozdu biraz ama kaset çalarlar hâlâ satılıyor neyse ki. kulaklıkla gece vakti dinlediğinde insanı başka bir on yıla savuran bir gücü var hâlâ. piyasa onu unuttu sanıyor ama koleksiyonerler onun plağını gizli gizli kapışıyor.