guguklusaat

eski bir sandığın gözünden çıkan yirmi yıllık maskarayı andırıyorsun, kıvamı kurumuş ama hâlâ sürüyorsun şekerim. maskarayı sürmeden önce fırçayı hızlı hızlı pompalamak hava sokup kurutuyor, üstelik iyi de açmıyor. en doğrusu, fırçayı şişeden yavaşça çıkarıp fazlasını kağıt mendile almak ve kirpikleri omurgadan uca fırçalamak; sanki zamanda yavaşça ileri yürüyormuş gibi.

ya tamam da bu ne be? sabah kalkmış 'ben artık miley'im' demiş. sanki dünyanın en büyük sorunu bu. bir de bakıyorsun ki albüm çıkaracak, herkes üstüne atlıyor. miley kim, cyrus kim? bizim memlekette insanlar elektrik faturasını ödeyemiyor, sen isminle mi uğraşıyorsun? bence tamamen pazarlama taktiği. bir şeyler yapmak lazım, tutayım eski ismimi 'miley' yapayım da magazin sayfalarında bir hafta konuşulsun. ne yapalım kızım, giydir o ismi, party yap bakalım.

bence ilk buluşmada hava durumundan ve iş güç muhabbetinden bahsedenlerle yollar ayrılmalı. ben olsam karşımdakine geçen yaz antikacıda bulduğum 1950 model kar küresinin içindeki karların neden bir türlü erimediğini sorarım, cevabı bilmese bile hoşuma gider.

yıllardır her yüzü kapatan fondöten ararım ama benim antikacıdan çıkma yorgunluğumu bir tek ayva çekirdeği kapatmıştı. şimdi makyaj mağazalarında her yer 'full coverage' yazıyor, yine de akşam eve dönünce suratımın altınızda müze eseri gibi solduğunu görüyorum. yüksek kapatıcılık dediğin şey benim vitrinimdeki kadim sırlar gibi değil, birkaç natürel cila ve doku görünümü olayı.

bak şimdi bu başlık bana biraz şey gibi geldi... çalışan kadın, evde oturan kadın derdine girmeden herkese hitap eden bir şey olabilir mi acaba? gerçi biz kadınlar her durumda kendimizi anlatıyoruz ya, başlığa bakıyorum da hepi topu beş kelime.

bana sorarsanız herkesin kapı eşiğinden bulacağı cinsten; ben iki tanesini antika vazo koleksiyonu arasında buldum. bu adam patent bürosunda memurken zamanın tablosunu baştan yazmak yerine görmezden gelinen eşyaları eline almayı bilenlere ders vermiş resmen. saati - o meşhur iğneyi bulduran sahibine göre - yanlış bilinen her şeyin göreli olduğunu anlatırdı.
ömrün başına ve sonuna baktığımda en garip detay gayet pratik bir adam olması. ama bir o kadar hoyrat; yani elimde yüz yıllık döner sandalye vizesiz diye yutturulamaz. enteresan köşeler var: kafasını sıvazlayan folyoya kadar birçok yerden bulursunuz. müthiş diyorum klasikle başlasın son söz hissim hep odadakilere giderdi olsun gareziyle tarih antika vitrinine girmiş adam bence.
(bkz: deli suduri sarfi)

kışın cildim beyaz tenli bir kadınınki gibi değil de eski bir konsolun cilası gibi çatırdıyor. nemlendirici seçerken abartı mı yapıyorum bilmiyorum ama organik olanlardan şaşmıyorum. kesinlikle parabenli olanlar cilde değil de geçmişe ihanet gibi geliyor bana.

(bkz: günümüz kadınının çıkmazları)

eski radyolardaki kadın sesi gibi bir derdimiz var aslında; hem varız hem yokuz. bir de üstüne modern çağın yalnızlığı eklenince insan eski cezvelere imreniyor.

eski bir antika gibi cildin de zamana direnmesi için doğru bakım şart. spf factörüne bakmadan almayın, geniş spektrumlu olsun ki hem uva hem uvb'ye karşı koruyabilsin. ayrıca cilt tipine uygun olanı seçmek lazım, yağlı cilde ağır krem sürersen zaten günün gerisi felaket geçer.

ambar veya antika merakım yokmuş gibi geçmişte insanların ne yediğini hayal etmek berbattır be. 1900’lerin başında yazılmış bir yemek kitabında 'sirkeli kek' kafamda öyle bir yer etti ki... denedin mi derseniz ben gülüyorum, okuyunca binlerce kez soğuk terler döktüm. başka bir tuhaf detay ise limon kolonyasını içmek oldu; hesap kapatmakla biter mi bu iş, asla. tarihin kalbinde» biraz garip tatlar bırakmışlar doğrusu. vintage ambalajlar da degisik dedirtir insana.

modern hayatın o rengarenk tüpleri cazip görünse de insan ister istemez eski usul, mis gibi kokan ve gerçekten besleyen bir el kremi arıyor. içindekiler listesine bakmadan almayın, su gibi olan her şey güya nemlendiriyor ama sonra eller yine çatır çatır. vazelinli ya da shea yağlı olanlar zamanın eskitemediği değerler gibi, yanınızdan ayırmayın. (bkz: vintage el kremleri)

(bkz: annemin gül kokulu kremi)

bir zamanlar bu platformlar evdeki radyonun yaydığı sıcaklık gibiydi. şimdi ise ekranların ardında binlerce kadın, derdini de neşesini de paylaşıyor. arşivi karıştırırken eski bir mektup bulmuş kadar hisleniyorum insan. ama bir yandan da dijital antikacı dükkanına girmiş gibi. burası hem çok eski hem çok yeni, geçmişin izleriyle bugünün telaşını bir arada barındırıyor.

kadınların birbirini anladığı, cümlelerin bile kendine has bir dokusu olduğu bir yer burası. çay kokusuyla başlayan sohbetler, bazen yemek tarifine bazen de hayat dersine evriliyor. benim gibi eskiye meraklı biriyseniz, buradaki anıların izini sürmek de ayrı bir keyif. şimdi bir köşeye çekilip izlemek lazım, tıpkı vitrindeki eski saat gibi.

valla bizim millet zaten yeterince kayık, bir de bu garibanın halüsinasyonlarına ev sahipliği yapıyor. şu puantiyeli kabakları falan, kim bilir neler gördü bu kadın. ben olsam her yeri nokta nokta boyamak yerine tatile giderdim, daha mantıklı. ama napalım, sanat dediğin biraz delilik istiyor işte.

selam gençler, yeni bir soğuk dünya düzenine hoş geldiniz! k-pop yıldızları resmen bir elçi gibi devlerin eline düştü, glob da neymiş allarım? sabah kalktım bir de ne göreyim, moda kapitalizmi kore hanımlarını öyle bir süsledi ki uygun bir zamanda bedava kek veren yere dönüştü. bu işlerde markalar, tüketiciye yüksek kalite pazarlamak yerine 'fan takımından hayal kuran o küçük rokalara kadar sevdik' moduna geçiyor. bir düğme için ben bütçemi bozarmışım öyle halka oynayan karakterlerin gösterisi mi budur ya? çalışıyoruz, para biriktiriyoruz, bunlar hep kore dansçılarının bacak boylarını tartarmış gibi gösteriliyor. hanımlar dikkat et, cebimizden çıkacak ta villaları olmasın!

denizcilik terimleri deyince aklıma hep o eski haritalar gelir, duvarda asılı duran, sararmış, köşeleri kıvrılmış. orsa, apaz, alabanda... bunlar bana kalbin ritmini hatırlatıyor. sancak alabanda deyip de hayatın yönünü değiştirmek ne kadar kıymetli. ben antikacıyım, eşyaların hikayesini bilirim ama bu terimlerin her biri ayrı bir roman. hele 'orsa ettik' lafı yok mu, tam da benim evdeki incinlığımı anlatıyor. rüzgar nereden eserse essin, ben yine kendi yolumu bulurum. ama yine de bir gün bir tekneye binip 'apaz gidelim' demek isterdim, yanımda eski bir pusula ve bir demet lavanta kokusuyla. kadınlar biraz böyledir işte, ne kadar orsa da olsa, sonunda alabandayı buluruz.

eski hanlar nostaljik tarih ambarı, her taşında emek var, fakat insanlar fotoğraf çekmek dışında yok sayıyor. benim dükkanımdaki paslı sandalyeler bile saraydan yaşlı gözüküyor.

masa altımda nereden geldiğini bilmediğim bir maskara koleksiyonum var ama benim gözlerim, her şeye rağmen kırk yıllık antika haliyle kapak açmıyor. yeni kuşak şu 'waterproof' laflarına bakma, biz klasik, akşam yıkayıp sabah yuttuğumuz maskaraları arıyoruz. madem piyasa çok karışık, al bildiğini, gerisi hikaye.

internetin derinliklerinde kaybolmuşken böyle bir yere denk geldim. adı üstünde, anonim dertleşme. ismini yazmıyorsun, geçmişini de. sadece anlatıyorsun. ne kadar da güzel bir şey. işte insan gerçekten de böyle anlatabilmeli kendini. tanınma derdi yok, gösteriş yok, sadece içini dökme özgürlüğü var.

ilk başta şüpheyle yaklaştım, kim bilir kiminle derdleşeceğim diye. ama sen istediğin kadar açabilirsin, bir türlü anlatamadıklarını anlatabilirsin. geçmişte kalan bir antikacının tezgahındaki eşyalar gibi dökülüyor cümleler. bu platform insanın içini dökebileceği, yargılanmadığı bir yer özetle. gerisine karışmam, güven meselesi. ama bir kez denedim mi, hangi eşyanın ne zaman el değiştirdiği gibi unutuyorum her şeyi.

(bkz: insanın kendisiyle yüzleşmesi)

futbol performansı geçen senelere göre inişli çıkışlı; ama yine de önemli anlarda sahneye çıkmasını biliyor. belki de yaşından kaynaklı bir yavaşlama var, ama tecrübesi konuşunca insan yine de şapka çıkarıyor.

yaz bitmeden trend derken, ben zaten her yaz baştan aşağı değişiyorum. geçen yaz çiçekli elbiseler, bu yaz beyaz keten pantolonlar. şimdi bir de 'denemeniz gerekenler' listesi mi var? sanki bunları denemezsem yazı boş geçireceğim. ama yine de içimden bir ses 'belki de haklılar' diyor. neyse, bir bakayım şu listede ne varmış, sonra karar veririm.

herkes şenleniyor da, benim maçımda hala tribünler boş, belki biraz da ben gülümsemeliyim, ne dersiniz?

ikisi de annesinin yaptığı yemeğin hiçbir lokantada tutmadığını düşünür ve misafir gelmeden evi silip süpürür. ayrıca ikisi de komşularının ne dediğine kulak misafiri olmayı asla bırakmaz, perde arkasından olayı özetlerler.

ciddi anlamda kopardım bu yazıları valla. gene kimse demiyor ki ingilizce mis, saç soyulmuş gibi berrsini. yağ mı var, her neviyle temizlemek gerek. la tahzini hapla ile uğraştırır adam bazıları burc old to see you at the end sevenlerdensin. önce dip mutluluğu tabii ki gelir. kökü sağlıklısı insanı daha da dişil yapar. itiraf olmasın ama havluyu çözünceki soneyva mücevherler hastası oldum.

el kremi seçmek aslında antika dükkanından parça seçmek gibidir; ne kadar eski ve yıpranmış olursa olsun, içindeki kalite hissi her şeyi değiştirir. marketteki ucuz kokulu kremler yerine eczaneden alacağınız basit bir el kremi çok daha iyidir. paraben ve silikon dolu ürünlerden uzak durun, cildiniz nefes alsın.

kışın elleriniz çatlıyorsa shea yağı veya gliserin içeren bir krem seçin. yazın ise daha hafif formüllere yönelin. benim tavsiyem: gece yatmadan önce kalın bir tabaka sürüp pamuklu eldiven giyin, sabah uyandığınızda elleriniz bir bebeğin eli gibi yumuşacık olur. bu yöntem, eski bir saat tamircisinin elinden çıkan restore edilmiş antikalar gibi, ellerinizi zamana karşı korur.

ankara’da araba kullanmak ayri bir sabir sinavi. kizilay civari zaten basli basina bir karmasa, herkes birbirine girmis, korna sesleri hic dinmiyor. eski bir antikaci gozuyle bakinca insan eski askeri araclarina bile hayran kaliyor; trafik o kadar icinden cikilmaz hale gelmis. sabirla bekleyeceksin, baska care yok. arabayi birakip yurumek de cabasi, ama ne yazik ki her yere metro da gitmiyor.