herkesten sakin koşan yüz

tanımak lazım önce bu ismi, elli metrede kendini parsekler gibi harcamayan bir atlet. kalabalık stadın karanlığında yapayalnızmış gibi duruyor çoğu zaman, kameralar falan boş. aslında en hızlı olmak değil de en az dikkat çekerken kazanmak gibi bi stratejisi var sanki. gerçek koşuculuk bu işte: önce izlersin, sonra iz bırakmadan kaybolursun.

performansından bahsetmek gerekirse, herhangi bir maraton boyunca bir kez bile suratını asmaz, neredeyse negatif ifadeyle bitirir yarışı. gözlerden uzak durmayı seven ama parkuru son sürat delip geçen bir yalnızlık abidesi; işi uç noktada ciddiye alıp için için için umursamaz görünüyor. bu karizmanın sırrı nedir bilinmez ama fotoğrafları da bu gizemi daha da derinleştiriyor işte.

bu tarz karanlık spor fotoğrafçılığı
bu tarz yalnız birinciler
bu tarz tuhaf spor estetiği