ilk alınan kaset

sabahın köründe bir kasetin tozlu kokusu... blade soundtrack'ini almak için simitten kısılan o çocukluğum, şimdi bir gece yarısı düşünüyorum da hayatım boyunca hep kan kırmızısı bir kapağın ardındaki gölgeleri aramışım. ilk kaset, aslında ilk kaybettiğim masumiyetti; teyp çalardaki o dönüş, kendi iç sesimi bulmamdı. şimdi kimse kaset almıyor, herkes tıklıyor, ama kimse o dönüşün o derin 'hışırtısını' duymuyor. oysa gece, bir kasedin ağzına kazınan sessizlik kadar gizemliydi... ne garip; ben hala ara sıra o tozlu rafı özlerken, modern çağın dijital sessizliği ruhumu daha da yalnızlaştırıyor.