ismail yk şarkısı dinlerken ağlamak

mardin’in rüzgarı mıdır, yoksa akşam ezanıyla karışan o içli nota mı, bilmiyorum. ismail yk’nin çilesini bir ömür gibi yükleniyor insan. aslında bütün şarkılar biraz alın yazısını fısıldar ama onunkisi bağırarak söylüyor; kaderin kulağına küpe olacak sözler… sonra ayrılık mahzeninde kaybolan bir yudum mazi gibi akıp gidiyor. yoksa herkesin kalbinde bir ‘ismail yk vurgunu’ mu var?

(bkz: ismail yk ve yangınlar)