istanbul da trafikte geçen ömür

her gün birkaç saati asfaltta heba etmek, insanın içini karartan bir rutine dönüşüyor. sabah işe giderken nefes bile almadan ilerlemeye çalışıyorsunuz, akşam dönüşte aynı senaryo. bu şehirde yaşamanın kabul edilmesi en zor kısmı belki de bu.

en kötüsü, direksiyon başında geçen o boş zamanın içinde kendini düşünmeye başlıyorsun. korna sesleri, herkesin birbirine yansıttığı sinir, yorgunluk. bazen seyircisi oluyorsun hayatın, iki araç arasında sıkışmış, elinde kahve. istanbul'da ulaşım deyince herkesin bir hikayesi var; ama asıl mesele o hikayenin bir türlü mutlu sonla bitmemesi.