istanbul geceleri ve bilim

şehrin ışıkları söndükten sonra bir başka oluyor her şey, sessizlik bile anlam kazanıyor. bir bilim insanının laboratuvarında gece yarısı hücrelere bakıp bütün bu evrenin içinde kaybolması da böyle bir şey olsa gerek. bir türlü o derin huzuru bulamıyorum bu sessizlikte ama denemekten vazgeçmiyorum.
bu tarz düşünceler insanı daha da derinlere çeker.
bu tarz bir yalnızlık bile öğretici.
bu tarz anlar hayatın özeti oluyor.