istanbul trafiğinde kaybolmak

istanbul trafiği, insanın kendine ayırabileceği hayalleri metre metre sömüren bir süreç. e5'te arabada wattpad açmışım gibi bekliyorum; gökyüzüne bakıyorum, birkaç uçak geçince 'belki birimi yıldız sefinesi' diye içimden geçiriyorum.

bakınız hayalistanbul
aslında sorun kırmızı ışık değil, sonunun görünmemesi. bir yandan radar ekranıma dalıyorum kafamda; galaksiler arası bir hızda ötmek varken burada bomboş beklemek koyuyor. eve varınca teleskopla ay'a bakacağım, bunu bilmek biraz olsun dayanma gücü veriyor