istanbul trafiğinde nefes almak

her gün saatlerce o beton yığınlarının arasında ilerlemeye çalışırken aslında ne kadar çok şey kaybettiğimizi fark ediyorum. arabanın içinde sıkışıp kalmak, zamanın akıp gidişine tanıklık etmek... o anlar aslında birer uyarı aslında: dur ve dinlen.

en ilginci de şu; trafikte geçen zaman bazen günün tek sessiz anı oluyor. radyoda bir caz parçası, dışarıda yağmur damlaları... o arabanın içi küçük bir sığınağa dönüşüyor. ama yine de keşke daha az vaktimiz bu yollarda geçse.
(bkz: keşmekeşin ortasında durmak)