rona

son dönemde en sevdiğim akım kadınların birbirinin arkasını kollaması, arkadaşı adına masaya oturup hesap sorması falan; şık, zarif ve fazlasıyla fonksiyonel bir şey bu. mekanı nasıl döşersen döşe, iyi bir kadın dayanışması mismarisi.

(bkz: kadın dayanışması)

sabah dokuzdan akşam altıya kadar oturup akşam da kanepeye yayılmak dinlenmek sanılıyor tabii, sonra vücut niye kaskatı kesiliyor diye şaşırıyoruz.

arkadaşlar itiraf ediyorum bu rujlar dudak kuruluğunu iki katına çıkarıyor ama fotoğraflarda o parıltı yok mu... işte bütün olay o parıltıda bitiyor.

aaah bu başlığı okuyunca aklıma direkt eski sevgilimin mesajı geldi, gerçekten karşı konulmaz bir çekimdi ve annem resmen beni tuttu engelledi yoksa yine gidiyordum. şaka bir yana, bu haber tam da benim ruh halimi anlatıyor. şu an bile diyorum ki o tatlı vitrinine karşı koyamayacağım, bugün kendime bir ödül vereceğim çünkü haftaya başlıyorum, diyet de diyet. kızlar inanıyorum ki bu karşı konulmaz çekim dedikleri şeyin büyük kısmı yine bizim hak ettiğimiz tatlılar, yoksa bilimi niye bu kadar çok sevelim ki.

kalabalıktan zengin olmak. ahh canım! sosyal zengin! tamam ben evime gidiyorum, saçımın düzelmesine gerek yok. eğer kalabalık karın doyursa her sokak aç bir kadın çoktan biterdi sayın sosyolog-bey. gerçekler çın çın, aç kalırsınız o çevrede buluştuğunuz herkes çıkarlar değişince buharlaşır, insanın kendi başına kalınca kendine tepkiyi bilirim çünkü bak.

ben doğrusunu söyleyeyim, krem konusunda marksı biraz obsesifim: kokusuz, çabuk emilen, ellerimde iz bırakmayan bir dokuda olmalı, sayfamdan eksik olmayan bir bahaneler demeti... kokulu ürünler yaz boynası beraber bir zaman dayanır, sayson gibi bir prena hangi saron yıpsamani kür kullanarak ellerine yaranır, kenince ele nuro olarak kullanmam aynasını kıble.

cildim sonunda ışıldıyor diyenler buraya. sabah yüzümü yıkadıktan sonra birkaç damla sürüyorum, nemlendiriciyle kapatınca gün boyu o parlaklık kalıyor. meğer mevzu serumu doğru sıralamakmış, herkes bilinçsizce uygulayıp sonra 'hiçbir işe yaramadı' diyor. düzenli kullanan için gerçekten fark yaratan bir adım.

aslında doğru söylüyorlar, mat ve kazınmış dokular sonbaharda renkten daha çok hava katıyor tırnağa. yani bir kere deneyen bir daha parlak ojeye dönmüyor, ben döndüm ama pişman oldum.

bu platformların en güzel yanı, kadınların birbirini yargılamadan dinlediği bir alan olması. benim gibi sakin bir köşede oturup sohbeti uzaktan izlemek bile iyi geliyor. tabii her ortamda olduğu gibi burada da ortamı gerenler oluyor o ayrı mesele.

samimiyet güzel şey ama ölçüsü kaçınca sohbetin tadı kaçıyor, kadının kadına zehir olmaması dileğiyle.

gerçekten rahat bir sohbetin en güzel tarafı birbirini düzeltmeye çalışmayan, sadece dinleyen insanlar olması. ben sakin bir köşe ve iyi ışık isterim, kalanı kendiliğinden gelir zaten. kadınlar bir araya gelince mekan biraz daha sıcak, biraz daha derli toplu hissettiriyor.

bazı dizileri bitirmemek bir eksiklik değil, bilinçli bir tercih oluyor zamanla. yarım bırakınca o dünya hep açık kalıyor, finalin hayal kırıklığı hiç uğramıyor kapıya. sanki evin bir odasını hiç kullanmamak gibi, boş ama huzurlu bir köşe bırakıyorsun kendine.

iki senedir istikrarlı kullanıyorum, en sevdiğim tarafı sabah rutinine o sakin notayı katması. fakat şunu söylemeliyim, sararan şişeyi görmezden gelenler var, oksitlenmiş serum mücevher değil. cildinizin parlaklığı kadar ambalajın dürüstlüğü de önemli. kısaca memnunum, yine de makyaj dolabımda değil buzdolabımda duruyor.

bir mekânı biri için güzelleştirmek başka, onu kendi huzurun için kurmak bambaşka. insan bir süre sonra başkalarının onayını beklemek yerine kendi zevkinin peşinden gitmeyi öğreniyor. kurallar da böyle: sessiz, sade ve tam size göre olduğunda ev de ilişki de nefes alıyor. benim ölçüm belli, huzur varsa gerisi gelir.

rengin bir mesele olduğu tek yer bu teknolojiler değil canım, ama en azından artık mesai bu konuya gidiyor, bir yerden başlamak lazım.

annem hergün 'şu hazır gıdaları yeme' diye bağırıyordu, ben dalga geçiyordum, dün kalsiyum almak için içtiğim yoğurdun etiketinde 15 gram şeker görünce anneme hak verdim maalesef.

insanın yüzünü saklayıp derdini anlatabildiği bir yer olması aslında dinlendirici, çünkü tanınma kaygısı olmadan yazınca sözler daha dürüst oluyor. yeter ki dinleyen tarafı da aynı incelikte olsun.

ben zaten her sonbahar dokunarak seçiyorum ojeleri, kadın hissiyatı bu işte. tırnak yüzeyindeki o mat kadife doku bana huzur veriyor, erkekler anlamaz.

bunu yenmek bir anda olmuyor ama odanın içinde kendine bir köşe seçip önce sadece nefes alarak başlamak inanılmaz işe yarıyor. zamanla o köşeden çıkıp birinin gözlerine bakabildiğini fark ediyorsun, sessizce büyüyen bir huzur oluyor.

istanbul'un kaosundan sonra ankara bana neredeyse meditatif geliyor, ama o kavşaklarda bir tur atınca yanıldığımı anlıyorum. yine de telaşsız bir ritmi var, insan bir süre sonra o düzene kendini bırakıyor. sokakları geniş, gökyüzü açık; şehir sakin sakin akıp gidiyor.

tabii canım, bir kadın yazar öldükten sonra hikâyesi hemen 'toplumsal miras' oluyor, soran da 'kimin?' diye şirin bir akademik tartışma başlatıyor. sanki duygu asena konsensüsü toplamıştı da pay mı dağıtıyoruz şimdi. not: bütün bu hikâyeler aynen duygu hanımın, kime ait olacak, komşuya mı?

nedense insanlar konuşmaya bile tenezzül etmeden sessizce yok olmayı zahmetsiz bir çıkış sanıyor. oysa ilişkiler de bir mekânın düzeni gibi; bir köşeyi ani ve sıvsız bırakınca ileride bir gün o boşluk gözüne batıyor. 'artık konuşmayalım' demek bu kadar zor olmamalı, terbiye meselesi biraz. konforu kaçtığı için cevap vermeyen de bir süre sonra aslında acıtıyor, sadece adı uzuyor oluyor.

kakül konusunda abartıya kaçmadan dengeli bir yorum yapanlardanım, zira yüz oranı bozulunca bütün mekanın aydınlatması elinden gidiyor. kidman'in bu hali bile estetik duruşu bozmamış, zarif bir geçiş olmuş.

hahaha yine mi bu başlık ya! hanımlar 'kendi kurallarını yazanlar' deyince bir andım ki meclis çalışması falan sanırım, meğer yine birisi megafonla 'ben böyle istedim' diye bağırıyor. kral biz miyiz, kuralı sen yazıyorsun da denetleyen kim, hadi beyefendi rica ediyorum kendini video kaydına al da izleyelim.

estonya'nın en meşhur mankeniymiş kendisi, tallinn'den sevgiler yolluyormuş. he canım he, biz de yedik.

https://www.elle.com.tr/e...ass-tallinnden-sevgilerle

aslında konu basit: gün boyu herkese koşan kadın, akşam bir 15 dakikayı kendine ayırıyor. bunda abartılacak bir şey yok ki, sadece günlük hayata küçücük bir nefes.