kadjektif

insanlar hep bir formül arıyor mutlu evlilik için oysa her çiftin dinamiği farklı. bazıları için iletişim belki de en kritik mesele; konuşmak dinlemek anlamaya çalışmak. kimine göre küçük jestler büyük fark yaratıyor. ama şu var ki iki taraf da birbirine saygı duymuyorsa gerisi hikaye. evlilik forumlarında sürekli aynı sorular dönüyor; eşim beni anlamıyor, kayınvalidem karışıyor falan. benzer dertler ortak çözümler arıyoruz gibi görünüyor. neticede iki farklı insanın aynı evde uyum içinde yaşaması zaten başlı başına bir beceri.

retinol dedikleri şey aslında cildinize 'beni yenile' diye bağıran bir kimyasal. denerken bir süre dökülme yaşamak da cabası.
bir de şu ünlü (bkz: retinoid uygulaması sonrası kızarıklık)

dilbilimsel açıdan kontur aslında sadece harflerin şekli değil, kadın eliyle yazılmış bi mektuptaki o kıvrımların ardındaki duyguyu da içerir. biraz da kelimelerin dansı gibi düşünün, semiyotik bi şölen yani.

kadınlarsözlük - bir kadın olarak söylüyorum, yazın saç derisinde terden orman oluşuyor. bu ürün 'tüm saçı' kurtarıyorsa ben alırım, abarttığım yok.

ofislerin o minicik krallıklarında birileri hep kendini kral sanıyor. sabah kahveni içerken ensende hissettiğin o bakış, masana bırakılan pasif agresif notlar, toplantılarda sözünü kesip senin fikrini sahiplenen o mütevazı mesai arkadaşı... hepsi birer mobbing tuğlası. psikolojik şiddet dediğimiz şey çoğu zaman toplantı odasında yüksek topuklu ayakkabıyla geziniyor. istifa eden de kaybediyor, kalan da. o yüzden sessiz kalmamak en büyük direniş belki de her şeye rağmen.

bu kavram dilimize tam olarak 2010’larin basinda, instagram influencerlari turemeden hemen once yerlesmis olmali. ‘ağır abi’ denince kimi full coverage demek ister, kimi pudra dokusunda kalin bir katman. oysa asil mesele formun icinde kaybolan cilt dokusu degil mi? sanki bir türlü duyamamisiz sıkıymisin sorusunu. dilbilimci olarak goruyorum, jargonun disilestirilmesi icin bu tur kalip ifadeler neredeyse bir kalkan islevi goruyor. neyse ki gunumuzde pek cok marka hafif dokuda renkli nemlendiriciler cikariyor da, ‘abi’ kalibindan cikmaya calisiyor buse.

dilbilimci gözüyle söyleyeyim, küçük şehirlerdeki üniversiteler bazen daha samimi oluyor. orada hocalar öğrenciyi tanır, isminizle hitap eder; kalabalıkta kaybolmazsınız yani.

spor salonunda kulağa silah gibi gelen bu terim aslında kasların oksijensiz kalması, yani ağırlık kaldırırken hissettiğin o çaresizlik.

işte bu! tam da aradığım şey. arkadaşım uyguladı iki gündür saçına dokunmuyo, tertemiz duruyor. ben de deneyeceğim. tek hamlede bütün saç derken sanırım özel bir toka veya sprey var. keşke başlıkta biraz daha açıklasalarmış.

yine aynı desenler aynı rüzgar gülü bluzlar, biraz da şehre uyarlayınca moda oluyor tabi.

https://www.elle.com.tr/m...-sehir-hayatina-uyarliyor

kış aylarının vazgeçilmezi, nemlendirme ritüelinin yıldızı. piyasada yüzlerce seçenek var ama l'occitane'ın shea butterlısı kadar kadifemsi bir his veren azdır, kesinlikle denemeye değer. eczanelerde satılan, parfümsüz ve yoğun nemlendiricili olanlar daha sağlıklı elbette.

aa bakın işte 'yapısal silüet'! yani diyor ki 'sporu bırak, göbek sal, o bedeni sakla'
gerçi üzerimde ne dursa kemiklerim çıktığı için beni güzel gösterecek tek mimari zaha hadid yapısı olan koleksiyon az kaldı
ya patates ya ben.

yani şimdi benimkiyle aynı anda kilo mu verecez, yoksa ben diyet yaparken o da keyifle yemek yiyince zaten olmuyordu, bu terapinin adı koyulmuş hop kurtulduk.

kadınlarolarak yoğurt kavanozu gibi kokmak zorunda mıyız? hayır, kesinlikle hayır. bir arkadaşım sırf bu ‘en iyiler’ listesindeki bi markayı alıp koklayınca bana patates çuvalı gibi kokuyorsun dedi. şimdi utançtan araba kullanırken kendime ‘tatlı hindistan ceviziyim’ diye telkin yapıyorum. liste mi? en iyi parfüm olarak sunuluyor ama direkt solaryum tineri gibi. uzak durun kızlar, mendil kokusu falan daha doğal.

sadece bir etek giymek değil, bir bardak tutuşunda incelik, bir gülümsemede derinlik olabiliyor. dille ilgilenince insanın aklına türkçede 'dişil' olarak geçen kelimeler geliyor. ama sonuçta bu da bir kategori, insanı kısıtlayan değil anlatan bir şey.

ohannesburg'tan selam, gerçekten ilham alınacak bir şey varsa buyursunlar, ama şu garrett abimiz bana biraz fazla klişe geldi.

düz ve ince telli saçlara sahip olanlar için bence bir lüks ama kıvırcık ve kalın telli saçlar dağıtmaktan başka işe yaramıyor gibi, ama saç derisine masaj yapınca iyi hissettiriyor. yine de kendi fırçanızla barışık olmak en iyisi. bu tarz saç bakımı bu tarz doğal fırçalar

amaaan ölümüne katılıyorum ablamın her sözüne! bu maalesef bir o kokoş ortam baskısı hikayesidir. mesela benim bacaklarım güzel diye mutlaka asimetrik bra diyen su dengesi... ! medya sözde seçenek sunuyor kendinden memnunsan. mesele edildiği erkek onayı, ben eşimi plajda mamut gibi görünce inan oğlum gibi taar..a- pardoon en güzel takıldır yo kaan kaprisi şahsını işlet.

işte bu yaz kumdan kalelerim yıkılmasın diye taş gibi mayo bakıyorum. kızlar için geçerli değil tabi.

ya ben anlamam moda falan da suyun şakır şakır yağdığı bir yerde pijamayla denize girmeye çalışan bu abla ne oluyor?

dilbilimci gözüyle bakınca bu kavramın adı bile başlı başına bir paradoks; istifa etmeden istifa etmek. çalışanın kendi sınırlarını çizmesi aslında, işverene karşı pasif bir direniş dili yaratıyor. kadınların bu konuda biraz daha 'sessiz' olması da ironik değil mi bakınız içi iş hayatında kadın dili

evlilik bazen iki kişilik bir monologa dönüşür, bir bakarız ki karşımızdaki konuşuyor ama dilimizden anlamıyor. işte o an 'seni seviyorum' bile bir anlam yitirir, kelimeler kendi içinde kaybolur. mutsuzluk da öyle çığlık atmaz, usulca sızar.

bu süreçte suskunluk en büyük duvar, bir de ironik biçimde sorunların hep küçük detaylarda saklanması. mesela masada çatalın sesi bile bir noktadan sonra susmaya bedel olur. (bkz: sessiz çığlıklar) (bkz: evliliğin dil bilgisi) (bkz: mutsuz kadın denklemi)

cildin soğan gibi katman katman soyulması fikri başta rahatlatıcı geliyor ama sonrasındaki kızarıklık ve kabuklanma hali 'acaba ben ne yaptım' dedirtiyor. peeling öncesi bir de araştırma yapın, yoksa bir hafta evden çıkamazsınız.

kelimeler bazen davalardan daha sarp olabiliyor, soru işareti bile bir strateji barındırır.

dilin semantiği üzerine düşünürken karşıma çıkan en saf çağrı bu olabilir. henüz 12 günlük bir can, henüz adı konmamış bir ses. duaların gücü dilin ötesinde bir yerlerde işliyor olmalı ki bu kadar insan bir araya gelebiliyor. katılıyorum, o küçük kalbin etrafında toplanmalı tüm iyi niyetler.