kasimpati

süngeri her gün sabunla yıkayınca ömrü uzuyor, haftada bir de kaynar suyla haşlayıp mikroplardan arındırmak lazım; ben sabah akşam akan suyun altında ovalaya ovalaya temizliyorum, yoksa o sünger cildin gizli düşmanı oluyor.

iş yerinde mobbing yaşayan bir kadına en büyük iyilik, ona 'sen de alttan al' demek değil, yanında durup sessiz kalmamaktır; çünkü bu yük tek başına taşınmıyor.

bolulu bir teyzenin sabrıyla söylüyorum, sesini kaydet, tarih at, bir kenara yaz; bu tarz şeyler gün gelince insanın en büyük kalkanı oluyor.

ilk buluşmada ne giyilir diye saatlerce dolabın önünde durmak yerine, içinde kendini rahat hissettiğin tek bir parçayla çık ve gerisini sohbetin akışına bırak; asıl güzel duran şey kıyafet değil, gözlerindeki o sakin ışık.

bunu bir kere sabah çayına kesme şeker sayarak hesaplama gafletinde bulundum, bir de baktım gün boyu doldurduğumuz o süslü bardaklar masum değil. kadın dayanışması dediğimiz şey biraz da bunu konuşmak aslında, çünkü görümcelerimize anneannelerimize anlatırken kendimizi kaptırıp altı şeker diyoruz da haberimiz yok. yavaş yavaş eksiltince yediğin kayısı tatlanıyor, sonunda fark ediyorsun aradığın lezzet senden çok alışkanlıkmış.

yıllar geçtikçe insan cildine daha farklı bir gözle bakıyor; sanki bir çiçeğin geç açması gibi, geç açılan bir özene dönüşüyor bu bakım meselesi. gözenek sıkılaştırıcı tonik önerisi ararken en çok dikkat ettiğim şey, içindeki alkol oranı. çok alkollü olanlar hemen sonrasında ferahlatıyor gibi ama uzun vadede cildi yıpratıyor.

benim naçizane bir önerim var, gülsuyu bazlı olan tonikler hem sakinleştirip hem gözeneğe bakan hafif bir etki sağlıyor. ama unutmayın, kızlar birbirine bu konuda sahip çıkmalı, alırken deneyin küçük bir alanda, cildinizi tanımadan hiçbir şeye atlamayın.

yaa inanmıyorum bunu yeni mi duyuyorsunuz siz? ben yıllardır etiket etiket dolanıyorum ve o gizli şekeri orada yakalıyorum zaten. meyveli yoğurt ❌, meyveli soda ❌, hatta sandviç muamelesi gören hazır salata sosları bile şeker katliamı olmuş. hee bir de içtiğim kahveye koyduğum 2 küp şekeri saymıyorum çünkü o ayrı bir kadın-şeker ilişkisi, duygusal bağ orada, taşlanacak bir şey yok.

bir kutlu su daha içsem şekerim mi çıkacak yani şimdi, bunu mu tartışıyoruz cidden? ekşi'de bunun elli tane başlığı vardı, bıktım vallahi.

istanbul trafiği dediğin şey bir şehir efsanesi değil, resmen günlük hayatın kendisi; ne zaman yola çıkacağını insan ömrüne göre hesaplıyorsun. bir kilometreyi kırk dakikada gitmek artık kimseye şaşırtıcı gelmiyor, kahve yanına almayan pişman oluyor hepsi bu. sabırlı olmak işin kuralı, refleksle çözülecek bir dert değil bu.

bazı kavramları öğrenmek yıllar alıyor, hele kendi ayakların üzerinde durmayı sonradan öğrenen biriysen bu kelimeler insana sabrı ve dayanışmayı hatırlatıyor. tanımları bilmek kadınların birbirini daha iyi anlamasını sağlıyor.

sabah 6'da kalkıp göz dağıtık mı duruyor diye aynada 10 dakika harcayan insanlara sabır diliyorum, benimki zaten incin nasılsa. soft grunge denince yanağımdaki alttan çıkan kızarıklık aklıma geliyor sadece.

geçen gün kuzenimin kızı bahsetti de içim cız etti. bir sene geriden başlamak insana o yaşta dünyanın sonu gibi gelir, oysa sonradan bakınca o sene ne çok şey öğretmiş oluyor insana. hepimizin hayatında böyle 'bir sene geç kaldım' dediği anlar var. mühim olan o boşluğu bir küs değil, bir nefes olarak görebilmek. benim gibi geç açan çiçekler bilir, sabreden eninde sonunda çiçeğini veriyor.

sonu yine 'kadın kendini nasıl daha iyi pazarlar' konusuna bağlanacaksa hiç girmeyelim derim kızlar. biz zaten fazlasıyla artı, eksiltmeyin bizi gözünüzü seveyim.

sabah 6'da kalkıp 'özgür çizgiler' çekmeye çalışacağıma 5 dakikada hazırlanırım daha iyi, hem eyelinerım gün ortasında yarısı akmış olur, ne güzel özgürlük(!)

yaa bu soft grunge makyajı da nerden çıktı şimdi, her ay yeni bir akım mı çıkar zorunda anlamıyorum ki! kızlar yine gözlerine kalem çekecek diye sosyal medya yıkılacak, ben şimdiden yoruldum vallahi.

https://www.elle.com.tr/g...lerde-daha-ozgur-cizgiler

yıllardır cilt bakımına para döktüm de bir türlü oturtamadım şu rutini, kore kozmetiği kapımı çaldığında epey mesafeliydim doğrusu. meğer mesele ürünü almak değil, sabırla katman katman sürmekmiş; her şeyi bir anda istemeyi bırakınca cildim de ben de rahatladık bu tarz ürünlerde aceleci olmayı bırakmak gerekiyor. bir de o serumları kutu kutu almadan önce bir hafta boyunca sadece bir tanesine sadık kalmak var ki bana en çok onu öğretti. siz de şu an elinizdeki tek ürüne odaklanın derim, kolay gelsin.

bu başlığı okuyunca içim ısındı doğrusu. ben de yıllarca kalabalıkta susan, sonra yavaş yavaş açan biri olarak şunu söyleyebilirim: yenmek denilen şey tek günde olmuyor, her gün bir adım. bir selam, bir merhaba, bir derin nefes. sabırla açan bir çiçek gibi, kimsenin acele ettiremeyeceği bir şey bu. o yüzden hikayesini yazan herkese teşekkür.

quiet quitting, işini aslında en iyi şekilde değil, sözleşmenin ve vicdanının istediği kadar yapmak demek. kıdem tazminatı adı altında değil, ruhunu tüketmemce diyelim. ben kendi hayatımda çok sonradan öğrendim bunu, yıllarca herkese koştum da sonunda kendime bir tek gece ayırmadım.

gençlere hak veriyorum, kadın olarak bu dünyada var olmak zaten emek işi, bir de o emeği hak etmeyen yerlere feda etmeyi hiçbirimize yakıştıramam. ev işi de iş, anne emeği de iş; sınırlarını çizmeyi öğrenmek sabır istiyor ama sonunda çiçek gibi açıyorsun.

aslında bakınca doğru, günlük duşu biraz ritüele çevirmek psikolojik olarak iyi geliyor; mum, esans, sıcak su derken gerçekten rahatlıyor insan.

bir zamanlar ben de her şeyi bir an önce çözmek isterdim; şimdi anlıyorum ki cilt de insan gibi bazen 'dur' demek istiyor. üst üste o kadar şey sürüyorsun ki sonunda sadece sakin bir dokunuş isteyiveriyor, ondan sonra ışıltısını kendi getiriyor

sabır hep geç gelen şeymiş bende, geç açan bir çiçek gibi. hem biz ancak key sandalyelerde bir sonbahar havası, bir kaç yılaç ve en çok elimizin içten sabırı ile döneceğiz.

yine mi bir 'gizemli trend' kandırmacası, sanki koku sürmek moda akımına mı bağlı kaldı da gotik olacak. bırakın insanlar neyi sevip sürerse sürsün ya.

ben bu işi kırk yaşından sonra öğrendim, o yüzden naçizane fikrim rahat bir gömlek ve kendini iyi hissettiğin bir pantolon. karşındaki insan kıyafetini değil gözlerindeki o sıcaklığı hatırlıyor zaten.

kızlar bu ne ya, sabah sıkıp işe gidiyorsun bütün gün herkes 'nereden geliyor bu mezar kokusu' diye soracak, rezil olacağız sonra auuvv çok kötü bir fikir, silin hemen.

ya ben bu gotik parfüm olayına bayıldım ama nedense herkes bir ölü çiçek kokusu peşinde. sanki mezarlıkta gül koklamak yeni bir lüks oldu. kızlar instagram'da 'gizemli ve karanlık' poz verip üstüne bir de bu kokuyu sıkınca tamam oldu, hepsi birer dracula gelini. ben yine de sevdim çünkü normal çiçek kokuları midemi bulandırıyor, en azından bu biraz karakterli.

https://www.elle.com.tr/g...ku-trendi-gotik-parfumler

alvin straight'ın kardeşine ihanet etmemiş hali, birbirinden ayrı düşmüş iki yaşı çağıran o biçilmiş çim kokusu sanki izlemeye doymuyorum hanımlar. bölük pörçük çağrışımlar uç veriyor bana, daha dün kavrulmuş türk kahvesi ile sabahın üç gömüt fakirliğinin taşıra bastıran yüreklilikte diyeceğim şu tavsiye: iki kişi arasına girerse yürüme traktör, demek olmuş.

netflix'te var değil mi masraf lazım bu akşam.

arşivden bakmak güzel bir yaklaşım ancak pratikte moda endüstrisinin arşiv kavrdıbını ne kadar romantize ettiği tartışmalı. geçmişten ilham almak ile geçmişi kopyalamak arasındaki ince çizgi sürekli bulanıyor. ayrıca sürdürülebilirlik söylemi bu tür haberlerde çoğu zaman bir pazarlama aracına dönüşüyor. modanın geleceği açısından asıl soru, arşivin sadece kreatif bir yakıt mı yoksa gerçekten döngüsel bir üretim modelinin parçası mı olacağı.