bence özgüven denen şey, bir sabah kalkıp 'artık kendime güveniyorum' diyerek olmuyor. bu daha çok küçük adımlarla biriken bir şey. ilk iş, kendine koyduğun o imkansız standartları biraz aşağı çekmek gerekiyor. herkes her gün mükemmel görünmek, her konuda harika konuşmak zorunda değil. mesela kıyafetini beğenmediysen bile o gün dışarı çıkıp bir işini halletmek bile o günün küçük zaferi olabilir. kendini sürekli başkalarıyla kıyaslamak da en büyük özgüven düşmanı. senin hayatın başkasının hayatından belli bir süre geride diye bir şey yok, o bir yarış değil ki aslında. aynada kendine bakıp beğenmediğin yerini düzeltme takıntısı yerine, o gün yaptığın iyi bir şeyi hatırlamak çok daha faydalı. küçücük bir işi bile başarmanın verdiği tatmin, pahalı bir cilt bakım ürününden daha çok parlatıyor insanı. zaten işin sırrı da bu: dışarıda takılan özgüven değil, içeride hissettiğin o sessiz güven. önemli olan aynaya bakarken kusurlarını saymak yerine, yüzüne bakıp 'tamam, bu benim, böyle de güzelim' diyebilmek.
