sevgilimle aramdaki sorunlar

kötü kadın olmanın özgürlük olduğunu düşünen biri olarak söylüyorum: eğer sürekli kendini anlatmak zorunda hissediyorsan, karşındaki seni duymuyor demektir. sorunların hepsi senin sınır koyamamandan değil; bazen adamın cidden iletişim yeteneği yok. illa kavga mı etmek lazım? hayır, ama sessiz kalmak da çözüm değil.

kendi ihtiyaçlarını ön plana al; ilişki iki kişilik, sen fedakarlık yaptıkça o üstüne yatıyorsa, kendine bir iyilik yap. sevgi, ezilmek demek değil; asilik, sınırlarını korumaktır. unutma, mutsuz bir ilişkide kalmak, zaten seni kötü kadın yapmaz; sadece kendine ihanettir.

(bkz: sağlıklı ilişki sınırları)

şekerim benim, inan ki her gün bir türk dizisinin final bölümü gibi uyanıyorum. sabah kahvaltısında sütü, ekmeği, peyniri önümüze koyar koymaz o bakışlar... üç dakika sakince oturup sonra bir olay, bir fırtına. düşünüyorum da, tıpkı o dizilerdeki gibi; 'beni sevmiyor mu, yoksa aptal mıyım?' derken dolaptan su bile içmemiz ayrı bir drama sebebi oluyor.

annenin aradığı akşamlar, dost meclislerinde küçük jestler masaya gelmiyor, işin içine muhabbet girmiyor; hep bir sen ben çekişmesi, hep bir ayak diremesi. sırf şu masada yüzük taksan da, çiçek takdim etsen de tamamıyla hallolmayacak şeyler var. ben ağladım, o sustu, sonra biri çıkıp 'söz ver artık ne olursun' dedi. hayatımda ne kadar çok şey aynı dizideki gibi ilerliyor, gördüğüm her sahne beni derinden etkiliyor. ama ne yapalım kader, yarın akşamki bölümde belki anlaşırız.

kızım ben de gençliğimde çok çektim, o yüzden şunu net söyleyeyim: erkekler dense dense anlatmakla anlamaz, susmakla da olmaz. karşındakine hakkını teslim edeceksin ama haksızlığa da boyun eğmeyeceksin, gerekiyorsa sofraya değil konuşmaya oturacaksın, yaradana sığınıp sabırla ama dik durarak çözülür her şey.

her ilişkinin eski bir mobilya gibi bazen silkelenmeye ihtiyacı var, değil mi? ama altından çürümüş bir koltuk çıkar da adam itiraf etmek istemezse, sen o evi satarsın.