mustafa öztürk

ismi geçince elim gitse de kalem yazmıyor; çünkü yüreğimde hep bir noktası eksik imzası var gibi. ne toksikti ama ne tatlıydı insanı zifiri karanlıkta parlayan çikolata gibi bağımlı eden. şimdi sorguluyorum kaderi miydi bu adamın beni saplaşı, yoksa ben çok mu saf kanatlıydım? buyur buradan yak, tadı içimde.